September 12, 2016

தீக் கொழுந்துகள


காலச் சுவடுகளில்
என் பாதம் படாமல்
இருள் கொடுகளில்
கொளுத்திப்போடுகின்றேன்
ஒரு தீக்குச்சி
என்
சாம்பலில்
கனந்துக்கொண்டிருக்கும்
தீக் கொழுந்துகள்    
என்னையறியாமல்                                                                                               சூட்டிக்கொள்கின்றன                                                                                                                   புணர்ஜென்மத்தை

August 15, 2016

மலேசியக் கதைச் சொல்லிகள்.

கதை 5    ஜிலுஜிலுவாலே..... எஸ்.பி பாமா.

எஸ்,பி பாமாவின் சிறுகதை, சினிமா சீரழிக்கிறதா இல்லை சீரமைக்கிறதா என்ற பட்டிமன்ற கதையாக இருந்தாலும் ஜிலுஜிலுவாலே கதை நகைச்சுவை கதை என்று சொன்னாலும் அதைச் சார்ந்த கதைக்களம் என்றாலும் அது சீரியசான ஒரு சமுகம் பிரச்சனைகளை  முன்வைக்கும் ஒரு கதைக் களமாகத் தெரிகிறது.

சீரியலும் சரி சினிமா படங்களும் சரி நமது வாழ்க்கையை பிரதிபதித்தாலும் அவை கத்தி போன்று நல்லவை கெட்டவையை சொல்லும் ஊடகமாகத்தான் தெரிகிறது.

ஒரு கதையை எப்படி வடிவமைக்க வேண்டும் என்பதை பழுத்த அனுபசாலிகளான எஸ்.பி பாமா போன்றவர்கள் நமக்கு சொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.

எதிர்மறை எண்ணங்களால் நம் உலகம் சூழப்பட்டிருக்கிறது.அதுவும் அதிவிரைவாக குழந்தைகளை சீக்கிரமே தாக்குகின்றன. அந்த குழந்தைகளின் கற்பனை சினிமாவால் கட்டமைக்கிறது என்று சொன்னால் அது மிகை அல்ல.

குழந்தை வளர்ப்பு என்பது சாதாரன விடயம் இல்லை. மிகவும் கவணமாகவும் அதீத உள் உணர்வோடு வளர்க்க வேண்டிய கலை, கரணம் தப்பினால் மரணம் என்பது போல் முறையோடு பிள்ளைகளை வளர்க தவறினால் பிற்காலத்தில் பெரும் அனத்தம் நம் வாழ்வில் வலம் வரலாம். அல்லாது பிள்ளைகள் முறை தவறி வாழ வழிவகுக்கலாம்,
அந்த உண்மையை வெகு நேர்த்தியாக எஸ், பி பாமா சொல்ல வருகிறார் தன் அது அவளுக்கு பிடிக்கல என்ற சிறு கதை தொகுப்பில் இருந்த ஜிலுஜிலுவாலே கதை வழி.

ஒரு கதையின் எடுப்பும் தொடுப்பு முடிப்பு என்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அந்த கதை போக்கும் அதன் நோக்கும் நமக்கு காட்டிவிடும்.  
சுட்டித்தனம் செய்யும் பிள்ளைகளை கண்காணிக்காமல்  ஒரு தாய் தன் கடமையில் இருந்து விடுபட பிள்ளைகளை சினிமா பார்பதற்கு அனுமதிக்கிறாள்.

கதையின் தலைப்பு மட்டும் ஜிலுஜிலுப்பாக செல்லவில்லை கதையும்தான். சிறு பிள்ளைகள் அவர்கள் பார்க்கும் படங்களால் எவ்வளவு பாதிக்கப்படுக்கின்றனர் என்பதை அவர்களின் தாய் தந்தை அறியாது இருப்பது எவ்வளவு அறியாமை என்பது பெரும் அவலம். முரன்பாடு மிக்கவன் மனிதன், தன் சுயநலத்தைதான் எப்பொழுதும் முன் வைக்கிறான்.  பிள்ளைகள் படங்களை பார்த்து காமம் கலந்த அசைவுகளை தரும் போது அவர்களின் தாய் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்பது கதையின் உச்சம்.

இன்றைய நவ நாகரீக உலகில் சிந்தனை பாதிப்புக்கள் என்பது எவ்வளவு தூரம் வெகு சுலபமாக நம்மை பாதிக்கிறது என்பதை இக்கதை நமக்கு உள்ளங்கனி நெல்லிகனி போல் தெள்ளத்த தெளிவாக காட்டுக்கிறது.
வாழ்வின் ஒழுக்கத்தை எந்த பள்ளியில் இருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும் உண்மையில் தாய்யின் வளர்ப்பும் ஆசிரியரின் கண்டிப்பும் நம் பிள்ளைகளை மேன்மையுறச் செய்யும்.

முடிவு என்பது முத்தாய்ப்பாய் அதன் உச்சத்தை காட்டுகிறது. வீட்டில் இருந்த சிடி எல்லாம் மூட்டைக்கட்டிவிடுகிறாள் அத்தோடு  தொலைக்காட்சியின் இனைப்பயையும் துண்டித்துவிடுகிறாள்.

வேதாத்திரி மகரிசி  ஒரு பிள்ளை குறையாக வளர்கிறது என்றாள் அவர்களின் பெற்றோர்கள்தான் காரணம் என்கிறார். 

பெற்றோர்கள்  வழி வரும் அந்த ஜீன் பிள்ளைகளை பாதிக்கிறது. அதனால் கணவன் மனைவி இருபாலரும் இல்லற தியானம் தவம் செய்து தனது கரும பயனை மாற்றவேண்டும் என்கிறார். அப்பொழுது பிறவி பயனாக நல்ல பிள்ளைகளை பெறுவார்கள் என்கிறார். கனிந்த அன்பான அதே வேளையில் ஒழுக்க நெறியோடு வாழும் வாழ்க்கை நெறி நமக்கு அவசியம் என்பதை தன் கதையின் வழி நமக்கு கதைப் பொருளாக தருகிறார் எஸ்.பி பாமா. அதுதான் இப்பொழுது நமது இந்திய சமுதாயத்திற்கு அத்தியவாசியமான ஒன்று அதை எஸ்.பி பாமா தன் கதையின் வழி நமக்கு சொல்ல வருகிறார்.

திவ்வியமான வாழ்க்கைப் பயணத்தை , திக்கற்ற நமது குழந்தைகளுக்கு சொல்ல வருகிறது ஜிலுஜிலுவாலே...........




July 12, 2016

துன்பம் தந்த இன்பச் சுடர் நீ








துன்பம் தந்த இன்பச் சுடர் நீ

தொடுவானம்
வெகு தூரமில்லை
தொடும் நேரம்
மீளவுமில்லை
அலை மீறும் கரையுமில்லை
அவள் போல  யாருமில்லை!

இன்பம் துய்ந்த நிலவே....
துன்பத்தை ஏன் தந்தாய் இரவே
அன்பை  பொழிந்த  அழகே
ஆரூயிரை உருக்கியதேனோ? சொல் நிலவே!

மேகமும் மோகமும்  என்னைச் சூழ்கிறது
தாகமும் வேகமும் என்னைத்  சீண்டுகிறது
காமமும் தளிர் மேனி மின்னலாய்த் படர்கிறது                                                         வேலிபடர் முல்லை வேதனையாய் தாலாட்டுகிறது

செந்தீச் சுடர் மெல்ல தழுவுகிறது
செவ்வானம் இருளில் கறைகிறது
பொன் மானோ என்னை தொடுகிறது
சுவைத்தேனாய்  ஏன் மாறுகிறது ? சொல் நிலவே! 

May 4, 2016

உயிர்த் துளி




நினைவுகளின்
முற்றத்தில் நிஜமானவள்
நீ

நீங்கா கனவுகளின் வழித்துணை
நீ

மண்ணில் விழும்
மழைத்துளி
நீ

என் மனதில் விழும்
மணித்துளி
நீ

இமைகளில்
சிதறும் சிறு துளி
நீ

இதயத்தின் அடி வரை
பயணிக்கும்
என் உயிர்த் துளி
நீ


 -மனோவியம்

March 28, 2016

மனைவி காத்திருக்கிறாள்!

Image result for மனைவி காத்திருக்கின்றாள்

பள்ளிவிடுமுறை முடிவதற்கு இன்னும் இரண்டு வாரம்தான் இருக்கிறது. எப்பொழுதும் போல் இப்போழுதும் ஒரே ஒப்பாரி.

“மற்றவர்கள் லீவு கிடைத்தால் வெளியூருக்கு போகிறார்கள் நான் மட்டும் ஏன் வீட்டில் அடைந்து கிடக்கவேண்டும்.” என்று முகாரி பாட ஆரம்பித்தாள் என் மனைவி.

“இதோ பக்கத்தல இருக்கிற எங்க வீட்டுக்காவது போகக்கூடாதா?”
“உனக்கு லீவு இருக்கு; எனக்கு லீவு இருக்கா?” நானும் விடாப்பிடியாக எதிர்க்கேள்வி கேட்டேன்.வேற எதைச் சொல்வது?

“எப்பப் பார்த்தாலும் கம்பனியக் கட்டிக்கிட்டு அழுங்க. என்னைப்பத்தி நினைக்க உங்களுக்கு எங்க நேரம் இருக்கு?” தன் பிறந்த வீட்டிற்கு போக முடியவில்லை என்றால் ஒரு படி அதிகமாகவே வருகிறது முன் கோவம் மனைவிகளுக்கு.
அவளை சொல்லியும் குற்றம் இல்லை. ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாமல் பள்ளியில் பாடம் சொல்லித் தருவது மன அழுத்தத்தை ஒரு புறம் தந்தாலும், இப்பொழுது, “பேப்பர் வேக்” என்று சொல்லி அலுவல் வேலைகளை ஆசிரியர்களின் தலையில் கட்டிவிடுவது பெரும் துன்பத்தை தருகிறது அவர்களுக்கு, எங்காவது சற்று ஆறுதலை தேடி ஓடுவதில் என்ன தவறு இருக்க போகிறது? முன்பு போல் பள்ளி வாழ்வு எங்கே இருக்கிறது? பேருக்குதான் ஒரு மாத லீவு ஆனால் மூன்று வாரமாவது பள்ளிக்கு போக வர வேண்டியிருக்கிறது. பள்ளி ஆசிரியர்களின் மன அழுத்தத்தை பற்றி யாருக்கு என்ன கவலை?

“நீங்க வரலன விடுங்க உங்கள எதிர்ப்பார்க்கல நான் மட்டும் போய்ட்டு வர்ரேன்” என்றாள்.

சரி போனால் போகிறது என்று மறு நாள் காலையில் கிளம்பி அவளின் அப்பா வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்து, இன்றோடு ஒரு வாரமாகிவிட்டது.
இதோ அவளிடமிருந்து அழைப்பு மணி வந்து விட்டது  அப்பா வீட்டிலிருந்து அவளை மீண்டும் அழைத்துச் செல்லுமாறு, எப்படியோ ஒரு வாரம் என் மனைவி இல்லாமல் வீடே எதையோ இழந்து போன்று இருந்தது. வாழ்வில் எவ்வளவோ இன்பத் துன்பங்களை நாங்கள் இருவரும் கடந்து விட்டோம். சில சமயங்களில் வாக்கு வாதங்கள் பேதங்களாக முற்றி நான் பேச மறுக்கும் போது எல்லாம் தானாக வந்து தன் அன்பை வாரி வழங்குவாள். உண்மை அன்புதானே கணவன் மனைவிக்கிடையே வாழ்வின் பிணைப்பு என்று கூறுவாள், அவளின் ஊடலில் அப்படியே உருகிவிடுவேன்.

நான் வீட்டை விட்டு கிளம்புவதற்கு முன் மழை பொழிய ஆரம்பித்துவிட்டது. பேருந்தை பிடித்து “கே எல் செண்டருக்கு” சென்று அங்கிருந்து ரயில் பிடிக்க வேண்டும் என்று நினைத்த நான் போட்ட திட்டங்களை மாற்ற வேண்டிய சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டேன்; மழையும் என்னோடு வருவதால்..

சில தினங்களுக்கு தேவையான துணிமனிகளை பைக்குள்  திணித்துக்கொண்டேன்.
திடிரென ஆரம்பித்த மழை, சில மணிதுளிகளில் ஓவென பெரும் மழை துகள்களாக மண்ணில் விழத்தொடங்கியது..மணியை பார்த்தேன் பிற்பகல் மூன்று கே.எல் செண்டரில்” ரயில் எடுத்துதாப்பா ரோட்” ரயில் நிலையத்தில் இறங்க வேண்டும். அங்கு என் மனைவி எனக்காக காத்திருப்பாள்.

மழையின் வேகத்தை பார்த்தால் ஒருமணி நேரத்தில் கே.எல் செண்டரை நெருங்க முடியாது. மழைக்காலத்தில் தெரு எங்கும் வாகன நெரிசல் பஸ் பயணத்தில் எங்காவது மாட்டிக்கொள்வோம், என்பதால் என் வாகன இயந்திரத்தை முடுக்கிவிட்டேன்.

அருகாமையில் இருந்த பெட்ரோல் நிலையத்தில் என் வாகனத்திற்கு எரிப்பொருளை நிரப்பிக் கொண்டேன். அதற்குள் என் மனைவியிடமிருந்து அலைபேசி அலறியது, எனக்கான டிக்கட்டை வாங்கிவிட்டதாகவும் கே.எல் செண்டர் டிக்கட் முகப்பிலே நான்கு மணிக்குள் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினாள்.

எதிர்ப்பார்த்த மாதிரி வழியேங்கும் வாகனங்கள் மழையில் நிரம்பிக்கிடந்தன.பொதுவாகவே மாலை நேரத்தில் வாகன நெரிசலில் சிக்கத்தவிக்கும்பூச்சோங்” சாலைகள் மழைக்காலத்தில் சொல்லவா வேண்டும்?
மணி நான்கு பதினைந்துக்கு "பட்டர்வேர்த்துக்கு" போகவேண்டிய ரயில் புறப்பட்டுவிடும் என்பதால் விரைந்து செலுத்தினேன் என் வாகனத்தை.

வானம் மட்டுமா இன்று சுறுசுறுப்பாக இயங்குகிறது?. மழையும் அல்லவா போட்டிப்போட்டுக் கொண்டு பலமாக பெய்கிறது.

காற்றின் வேகத்தில் தெருவெங்கும் வரிசையாக நடப்பட்ட மரங்கள் தன் கச்சேரியை அழகாக அரங்கேற்றிக்கொண்டிருந்தது. மனிதர்கள் மட்டும் என்ன லேசுப்பட்டவர்களா? அவர்களும் ஆளுக்கு ஒருபக்கம் தலைத் தெறிக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தனர், மழைத்தூறலின் தாளத்திற்கு ஏற்றார்போல்.
 “இந்த பேய் மழை ஏன் இப்படி பெய்து நம்ப பிழைப்பை கெடுக்குதோ” மனத்துக்குள் கருவிக்கொண்டேன்.

மழையின் வேகத்திற்கு என் வாகனமும் ஈடுக்கொடுக்க தொடங்கிவிட்டது. நெருங்கிவிடுவேனா இல்லை ரயிலை விட்டுவிடுவேனா என்ற மன நிலையில் என் மனமும் வாகனமும் ஒடிக்கொண்டிருந்தது பதட்ட நிலையில், அவ்வப்போது என்னையும் முந்திக்கொண்டோடும் வாகனங்கள் தண்ணீரை வாரியிறைத்து செல்லும் போது சற்றென விழும் மழை நீர் என் வாகன முன் கண்ணாடியில் படர்ந்து மறைத்து செல்லும் போது சாலை என்னை தடுமாறச் செய்தது. மழையினால் நீர் தேங்கி நிற்பதால் வாகனத்தை செலுத்துவதற்கு சற்று சிரமமாகத்தான் இருக்கிறது.
வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த வாகனங்கள் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தன. மழை நேரத்தில் திடிரென ஏற்படும் விபத்துக்கள் காரணமில்லாமல் இன்னும் கடுமையான நெரிசலை கொடுக்கும்.  வேறு பாதையை தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் சீக்கிரமாக போக வேண்டிய இடத்திற்கு போய் சேர்ந்திருப்பேன் என்று நினைத்தேன், எதிர் திசையில் ஒரு வாகன விபத்து, அதனை வேடிக்கை பார்த்தே வாகன நெரிசலை எற்படுத்தி விடுகிறார்கள் இந்த முட்டாள் மனிதர்கள், ஆனால் மழைக்காலத்தில் எதுவும் நடக்கலாம்.

இன்னும் சிறிது தூரம்தான், “பிரிக்பீல்ட்ஸ்சை”  பிடித்து விடுவேன் என்ற நம்பிக்கை வந்தது, வாகனம் மறுபடியும் நிதானமாய் ஓட ஆரம்பித்துவிட்டது.

சற்று நேரத்தில் வானம் சீறிப்பாய்வதை நிறுத்தி சன்னமாக நடைப்பயில ஆரம்பித்தது.மணியை பார்த்தேன் சரியாக நான்கை தொட்டது ..ரயிலை பிடித்துவிட முடியுமா என்ற சந்தேகம் எனக்குள் எழுந்தது என் மனைவியை இப்பொழுது கறுவிக்கொண்டேன். இவள் எப்பொழுதும் எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்றுதான் முடிவெடுப்பாள்.

எனது வாகனத்தை தெரிந்த கடையின் முன் நிறுத்தி விட்டு விறுவிறு வென்று நடக்கலானேன்.

சிறு சிறு மழைத்துளிகள் என்னை நனைக்க முயன்றுக் கொண்டிருந்தது. நிலையத்திற்குள் போவதற்குள் ஒரு வழியாகிவிடுவேன் போல் தெரிகிறது. அங்கங்கு மின்சாரவிளக்குகள் கண்களில் தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டன. சற்றுமுன் பெய்த பெரும் மழையில் நடைப்பாதையெங்கும் நீர் குமிழ்ந்து கிடந்தன. விறுவிறுவென்று நடந்ததில் கால்களின் தொடைப்பாகம் வலிக்க ஆரப்பித்தது.

ஈரமான சாலைத் தரையில் கரப்பான் பூச்சிகளுடன் ஊர்ந்துபோவது போன்று இருந்தது. அங்கங்கு தேங்கி நிற்கும் நீரின் தளும்பல்கள் என் கால்களை நனைத்துக்கொண்டிருந்தன.

 கருத்த மேகங்கள் ஒன்று கூடி, பெரும் மழையை வாரி வழங்கி அந்த மாலை  பொழுதை இரவுவாக்கி இருந்தாலும், எப்போதும் போல் தலைநகரம்  இந்த மழை நாளிலும் பரபப்பு.

காலையும் மாலையும் மக்கள் ஏன் இப்படி ஆளாய் பறக்கின்றனர் ?
பெரும் கட்டிடங்கள் மத்தியில் மிகவும் நவீன மயமான அந்த தொடர் வண்டியில் செல்வதற்கான முகப்பு வாசலை எங்கே தேடுவேன்? அந்த பக்கமா இல்லை இந்த பக்கமா எந்த பக்கம்? பிரமாண்டமாக கட்டப்பட்டிருக்கும் வாகனங்கள் செல்லும் பாலத்தில் செல்ல வேண்டுமா இல்லை சற்று தூரத்தில் ஷோப்பிங் காம்ப்ளக்சினுள் இருக்கும் ஒருப்பக்க வழிப்பாதையா என்று தெரியாமல் முழித்தேன்.
பல வருடத்திற்கு முன்வரை இந்த இடம், தொடர் வண்டி இலாக்காவின் கிடங்காக, அதாவது பொருட்களை சேகரித்து வைக்கும் இடமாக இருந்தது. வழக்கில் கூடாங் என்பார்கள்.  எதிரிலே தமிழர்களின் கடைகள் இருந்தன. முப்பது வருடங்களுக்கு முன் என் அண்ணனுடன் பார ஊந்திலே வந்து கூடாங்கில் பொருட்களை இறக்கிய ஞாபகம் வந்தது. எதிரே இருந்த மயிலோன் திரடிங்கில் வாங்கிய தமிழ் இலக்கண புத்தகம் இன்னும் என் கையிருப்பில் உள்ளது.

விசாரித்துக் தெரிந்துக்கொள்வோம் என்ற எண்ணத்தில்  பக்கத்தில் நின்ற ஒரு மலாய்கார டாக்சி டிரைவரிடம் “அபாங் மச்சமான நக் பெர்கீ தெம்பாட் பெர்லெபசான் கெரெத்தா அப்பி கேஎல் செண்டர்”  கேட்டேன். (எங்கே ரயில் நிலைய முகப்பு என்று அவரை கேட்டேன்) அவராலும் சரியாக சொல்ல முடியவில்லை.

முகப்பை தேடி அலைந்தேன் . மாபெரும் வளாகம். அறிவிப்பு பலகை அங்கங்கு  தொங்கிக்கொண்டிருந்தாலும், எங்கு போக வேண்டும் என்று தெரியாமல் குழப்பினேன். திசையெங்கும் மனித தலைகள். ஆளுக்கொரு திசையை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு தமிழர் வழிக்காட்டினார். “மேலே சென்று வலது புறம் செல்லுங்கள்” என்றார். சற்று ஒதுக்கு புறமாக இருந்தது முகப்பிடம்.
ஏற்கனவே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு விட்டாலும் வரிசையாக நிற்க வேண்டும் என்று அடப்பிடித்தார்கள்  நானும் அங்கு உள்ள முகப்பில் நிற்கவேண்டியிருந்தது. ஏன் இப்படி எனக்குள் கேள்வி எழுந்தது ஏற்கனவே பதிவு செய்யப்பட்ட ஒன்றுக்கு மற்றவர்கள் போல் வரிசையாக நிற்க வேண்டும் என்பது அறிவான செயலாக படவில்லை.

வினாடிக்கு வினாடி மனமோ தவித்தது! இன்று ரயிலை விட்டுவிடுவேனோ என்று மனம் படபடத்தது.

மணி நான்கு பதினைந்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.
என் மனைவி மறுபடியும் அலைப்பேசி தொடர்பில் வந்தாள். ஏங்க டிக்கட்டை எடுத்திட்டீங்களா என்று எதிர்முனையில் இருந்தபடி படபடத்தாள்.
மிகவும் அமைதியாக சேவை செய்துக்கொண்டிருந்தனர் ரயில்வே முகப்பு ஊழியர்கள். பூகம்பமே வந்தாலும் பூக்கூட அசையாமல் அமைதியாக சேவை செய்யும் மனிதர்கள் இந்த மலாய்க்காரர்கள். மருந்துக்கும் கூட சுறு சுறுப்பை தேட முடியாது!  என்  மனமோ இருப்புக்கொள்ளமுடியாமல் தவித்தது. மணியை பார்த்தேன் மணி சரியாக நான்கு பதினைந்து. நமது வலி அவர்களுக்கு எங்கே புரியப்போகிறது?

எருமை மாட்டின் மீது மழைப்பெய்தாலும் கொத்தி தின்னும் குருவிகள் போல அவர் அவர் வேலையை அவர்கள் செய்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.  நானோ இங்கு நிலை தடுமாறிக்கொண்டிருக்கின்றேன். அவர்கள் அமைதியாக சிரித்துக்கொண்டு தனது இயல்பான பாணியிலே பணியை தொடர்ந்து செய்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். என் அவசரம் அவர்களுக்கு எப்படி தெரியும்? தப்பித்தவறி வண்டியை தவறவிட்டென் என்றால் அவளுக்கு யார் பதில் சொல்வது? அது என்ன ஒரு நாள் முடியும் விசயமா?

அடிக்கொருதரம் செய்யப்படும் ரயில் கிளம்பப்போகிறது என்ற அறிவிப்பு வேறு நெஞ்சு கூட்டின் துடிப்பை அதிகரிக்க செய்துக் கொண்டிருந்தது. ரயிலை தவற விட போகிறாய் என்று மனம் எச்சரிக்கை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டது.

ஒரு வழியாக முகப்பிலே நின்றிருந்த தமிழ் பெண்மணியிடம் என் நிலமையை சொல்லி டிக்கட்டை எடுத்துவிட்டேன். ரயில் கிளம்பி இருக்குமே என்று ஒரு குண்டை தூக்கி போட்டார்அவர்,  இருப்பினும் சட்டென்று பக்கத்தில் இருந்த மலாய்க்காரரிடம் சந்தேகத்துடன் கேட்டார். அவரும் “தெரியவில்லை கிளம்பும் நேரம்” என்றார்.  என் மனைவி புக் செய்த டிக்கட் இன்று வேஸ்டு என்று நினைத்தேன்.

விறுவிறு என்று நடையைக்கட்டினேன். ஓட்டமும் நடையுமாக ரயில் ஏறும் இடம் நோக்கி நடந்தேன். ‘கேஎல் செண்டரில்’ ரயில் ஏறுவது இது முதல் முறை என்பதால் சற்று தடுமாறிதான் போனேன். மகிழுந்தை வாங்கிய பிறகு பொது போக்குவரத்தை பயன்படுத்துவது குறைந்துவிட்டது எனலாம். ஆடிக்கு ஒருதரம் அம்மாவாசைக்கு ஒரு தரம் என்று ஏறினால் இப்படிதான் வழி தெரியாமல் முழிக்கவேண்டும்.
சற்று முன் நான் கடந்து போன போது நிறைந்திருந்த மனிதர் கூட்டம் திடிரென காணவில்லை.  எங்கு தொலைந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. அட மனிதர்களை கடத்தும் இயந்திரத்தை கண்டுப்பிடித்துவிட்டார்களா என்ன?!

மனம் குழம்பித்தான் போயிருந்தது,

மழை பொழிவதற்கு முன் இருண்டுகிடக்கும் வானம் மழை பொழிந்தவுடன் வெளிச்சம் கொள்வது போல் எங்கும் நிதர்ச்சமான அமைதி கொண்டது அவ்விடம்! சற்று தொலைவில் இரு காவல்துறையினர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் என் டிக்கட்டை காட்டி எங்கு செல்ல வேண்டும் என்று கேட்டேன். நான் கொடுத்த டிக்கட்டை தடவி பார்த்து அதோ அங்குதான் செல்ல வேண்டும் ஆனால் ரயில் கிளம்பிவிட்டது என்றார்கள்.
அவ்வளவுதானா?

“போச்சுடா இப்ப என்ன செய்யறது” என்று குழப்பத்தில் அந்த இடம் நோக்கி நகர்ந்தேன்.

ஒரு காக்கா குருவி கூட ரயில் ஏறவில்லையோ என்று நினைத்தேன். போகும் வழியில் ஒரு மஞ்சள் கயிற்றால் தடை செய்திருந்தனர் யாரும் போக முடியாத படி! எப்படி போவது என்று தெரியவில்லை.

பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மலாய்க்காரர் அந்த கயிற்றை தூக்கிவிட்டு உள்ளே செல் என்று சாடைக் காட்டினார். ரயில் வண்டி கிழே நிற்கிறது என்றார்.

நானும் தடையைத் தாண்டி மளமள வென்று “எஸ்கவேட்டர்” நோக்கி ஓடினேன். எனது எண்ண ஓட்டத்திற்கு அந்த எஸ்கலேட்டர் சரிப்பட்டு வரவில்லை தட தடவென்று இறங்கி ஓடினேன். எனக்காக காத்திருப்பது போன்று ரயில் நின்றுக்கொண்டிருந்தது. தம் பிடித்து ஓடிச் சென்று எறிக்கொண்டேன் . நான் ஏறுவதற்கும் ரயில் கிளப்புவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

சொடுக்கு போடும் நேரத்தில் வண்டியை தவறவிட்டிருப்பேன்.  ஆனால் பிடித்துவிட்டேன். வெற்றி கொண்ட என் மன நிலையை என்னவென்று நான் விவரிப்பது?

ஒரு மணி நேரமாக நான் பட்ட பாடு இதற்காகத்தானே. எந்த மனைவியும் ஏழை புருஷனையும் தாங்கிக் கொள்வாள். ஆனால், தான் சொன்னதை செய்து முடிகத் தெரியாதவனை ஒரு ஈ எறும்பாகக் கூட அவள் மதிப்பதில்லை!.

என் கைத்தொலைபேசியும் மறுபடியும் அலற ஆரப்பித்தது. என் மனைவி கேட்டாள் “ரயிலை பிடித்துவிட்டீகளா?”


பெருமிதமாக சொன்னேன்; “ ட்ரெய்ன்லதான் ஒக்காந்திருக்கேன்”

மனோகரன்

February 12, 2016

அ, ரெங்கசாமி . மலேசியா தமிழ்க் கதைச் சொல்லிகள்



அ. ரெங்கசாமியின் புதியதோர் உலகம் அன்றைய மலாயாவில் ஜப்பானிய ஆட்சியின் கொடுமைகளை சொல்லும் நாவல்,

மனிதன் என்பவன் கணம் தோறும் தன் வாழ்வில் நிகழும் அனுபவங்களை அதன் பாடங்களை எப்பொழுது அசைப்போட்டுக்கொண்டுதான் இருகின்றான். அந்த காலம் தொட்டு இந்த காலம் வரைக்கும் தன் உணர்ந்த விசயங்களை  சொல்லாடல்களின் வழி அடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் கதைகளாக எடுத்து சொல்லி செல்கிறான். கால ஓட்டத்தில் இலக்கியமாக அது வளர்ந்து விடுகிறது. இலக்கியங்களின் ஊடே வாழ்வியலின் வெளிப்பாடுகளை அழகு உணர்சிகளோடு சமுதாய பண்பாடுகளையும் தனி மனித உணர்வுகளையும் வாழ்வியல் உச்சங்களை இலக்கண அழகியளோடு வெளிப்படுத்துவதும் ஒரு நாவலின் முக்கிய செயல்பாடாக இருக்கிறது.

ஒரு நாவல் என்பது ஒரு மனிதனின் உடல் கூறுகளைப் போன்றது. பல்வேறு அங்கங் அவயங்கள் ஒருங்கே சேர்ந்தே மனித உருவம். அது போல் பல்வேறு பரிமானங்களை கொண்டதே நாவலும் தன் கதை மாந்தர்களின் வழி சமுதாய எதிர்க்கொள்ளும் பிரச்சனகளை சொல்ல வருவதே நாவல். 

மலாயா நாட்டில் ஜப்பானியர் ஆட்சி காலத்தில் தமிழர்கள் பட்ட கொடுமைகளை அதன் நிதர்சனங்களை தலைச் சிறந்த நாவலாசிரியரான அ. ரெங்கசாமி அவர்கள் எழுதிய புதிய உலகம் என்ற நாவல் அன்றைய பிரச்சனைகளை அழகாக எடுத்து இயம்புகிறது “புதிய உலகம்.

கதை என்பவை வெறும் கற்பனை மட்டும்தானா? அதிலே உண்மைகள் காட்சிகள் சித்தரிக்க முடியாதா என்று கேள்விகள் எழும். கற்பனையும் உண்மையும் நிகழ்வுகளையும் ஒருங்கிணைக்கும் போது பாத்திரப்படைப்பு கலைநயம் மிளிரும்.  பாத்திரங்கள் கதைப்பின்னலை உருவாக்குகிறது. கதைப்பின்னல் பாத்திரத்தின் விளைவாக அதனைச் சார்ந்தே வளர்கிறது. அ.ரெங்கசாமி சரித்திர நிகழ்வுகளை காட்சியமைத்து ஒரு நாவலாக படைத்துள்ளார். நம் தமிழர்கள் பட்டதுன்பங்களை கூர்ந்து நோக்கி செயல் விளைவை அறிந்து உணர்வு நிலையோடு படிப்போரை நெகிழ்விக்கும் முறையோடு கதையை வடித்துள்ளார்.

மலைநாட்டு தமிழர்கள் பட்ட  துன்பங்களில் மிகப்பெரிய  துன்பம் ஜப்பானியர்களின் ஆட்சியில்  அடைந்த இன்னல் என்றால்  அது மிகையல்ல . சொல்லென்னாத கொடுமைகளுக்கு மக்கள்  ஆளானார்கள். ஜப்பானியர்களின் ஆட்சியில்  மலாயா தமிழர்களுக்கு  ஒரு சாபக்கேடுதான்.  சரியாக  8-12-1941 ஒன்றில் பிற்பகல்  அன்றைய மலாயா தீபகற்பத்தில் கிழக்கு கடற்கரையில்  தரையிறங்கிய ஜாப்பானியரின் ராணுவத்தின் பிடியில்  சிக்கித் தவித்தனர் மக்கள்.

இரண்டாம் உலகப் போரில் வறுமையின் கோரப்பிடியில் அன்றைய  தமிழர்கள் எவ்வளவு இன்னல்களை அனுபவித்து இருப்பார்கள் என்பதை நினைத்து பார்க்க முடியவில்லை.  வெள்ளையர்களின்  தோட்டக்கூலிகளாக இருந்த போது பட்ட கஷ்டங்கள் வேதனைகள் இந்த ஜாப்பனிய கட்டையன்களிடம் படவேண்டியிருக்கிறது என்று நினைக்கும் பொழுது ஏழைகள் எங்கு இருந்தாலும் அடிமைகளாகத்தான் வாழவேண்டிய நிர்பந்தம் எற்படுகிறது என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. அதற்கு மலையத் தமிழர்களும் விதிவிலக்கு அல்ல.

சஞ்சிக்கூலியாக இருந்தாலும் சாப்பிட அரிசி கிடைத்தது. வேலைச் செய்த பின் அதற்கு கூலியும் கிடைத்தது. மாலை நேரத்தில் கள் குடித்து ஆட்டமும் பாட்டுமாய் கூத்தடிப்பதற்கு நேரம் இருந்தது.ஆனால் ஜப்பானியர்களின் கொடுகோல் ஆட்சியில் மக்கள் அஞ்சி அஞ்சி கிலிப்பிடித்தே செத்து மடிந்தார்கள்.  ஏன் என்ற கேள்வி கேட்க முடியாமல் அந்த தலைவெட்டு பயல்களின் கொடுர அடக்குமுறைகளுக்கு பயந்து வாழவேண்டியிருந்தது.

என் அம்மா சொல்வாள்   தோட்டங்களில் புகும் ஜாப்பனியர்கள் அங்கு கண்ணில் படும் தமிழர்களை அழைந்து  அங்கு திரியும் கோழிகளை பிடிக்க சொல்வார்களாம்.  சற்று தாமதமானல் கத்தியை வீசி அந்த ஆளை கொண்டுவிடுவார்களாம்.  தென்னம் மரத்தில் ஏறி தேங்காய் பறிக்க சொல்வார்களாம். பறிக்க தாமதமானால் மரத்தை வெட்டி சாய்த்துவிடுவார்களாம். எப்படிப்பட்ட மூடர்கள் முரடர்கள். கொடுமை நிறைந்த ஜப்பானியர்களின் ஆட்சியில் எங்கும் அவலம் எப்பொது துயரம். கிடைத்ததைக் கொண்டு உயிர் வாழ்ந்த தமிழர் விடயங்களை சார்ந்த வரலாற்றுக் குறிப்புக்கள் இரண்டாம் உலகப்போரைப்பற்றி எழுதி வைத்தவர் யாரும் இலர் எனலாம்.

உடுத்துவதற்கு உடையின்றி  கோணிக் சாக்குகளை தன் உடலை மூடுவதற்கு பயன் படுத்திக்கொண்டார்கள் என்றால் எவ்வளவு கொடுமைகள் நிறைந்த காலம் ஜப்பானியர்களின் ஆட்சிக்காலம். காட்டில் விளைந்த கிழங்குகள் அவர்களின் பசியயை போக்கும் உணவுகளாக  மாறிவிட்டிருந்தக்காலம். அவர்கள் கொல்லையில் போட்ட  எள்ளும் கொள்ளும்  அவர்களை வாழ வைத்தன.

சயாம்  மரண ரயில் பாதை போடுவதற்கு பிடித்து கொண்டு சென்ற  தமிழர்களில்  எவ்வளவு பேர் மீண்டு வந்தனர் என்ற குறிப்புகள் கூட இல்லை. எத்தனை உயிர்கள்  அந்த சயாம் மரண ரயில் தண்ட வாளத்தில் சரிந்து போனார்கள்?

காலராவிலும் கொடும் நோயாலும்  விஷப் பூச்சிக்களாலும் கொடும் தண்டனைகளாலும்  மடிந்து போன தமிழர்கள் எத்தனை எத்தனை பேர்? நாடட்ற ஒரு இனத்தின் இருந்து நமது முன்னோர்கள்  நாதியற்ற மனிதர்களாக இவ்வளவு கொடுமைகளும் ஈடு கொடுத்திருகின்றார்கள் என்றால் அதை என்னவென்பது?
போர் முடிந்த போதும் அமெரிக்க பிரிட்டிஷ் அஸ்ரேலிய போர்கைதிகளுக்கு கிடைத்த நஷ்ட ஈடுகூட தமிழ் மக்களுக்கு கிடைக்க வில்லை என்பதை மனித நேயத்தை பேசும் உலக மக்களுக்கு தெரியவில்லை.

இறந்துபோன மற்ற போர்க்கைதிகளை மீண்டும் தோண்டி எடுத்து மாற்று இடத்தில் வைத்த போது தமிழ் பிணங்கள் மட்டும் அங்கு அனாதைகளாக கேப்பார்றற்று கிடக்கின்றன

இந்திய தேசிய ராணுவம் என்று சுபாஷ் சந்திர போஸ் அமைத்த இந்திய ராணுவத்தில் எழுச்சிக்கொண்ட அன்றைய மலாயா தமிழ் மக்கள் நகையும் பணத்தையும் கொடுத்து  உயிர்த்தியாகம் செய்த அந்த ராணுவத்தை கலைத்தபோது எத்தனை தமிழ் மக்கள் போர் முனையில் இறந்தனர் என்ற விவரத்தை திரட்ட இயலவில்லை. பிரிட்டிஷ் படைக்கு எதிராக இயங்கிய காரணத்தால் அவர்களுக்கு நஷ்டஈடுக்கூட கிடைக்க வில்லை. அதிலே இறந்தவர்களும் மறைந்தவர்களும் எவ்வளவு பேர்?

அமைதியான தோட்டப்புற வாழ்வு அந்த வாழ்வை கெடுக்க வருகிறது ஜப்பானியர்களின் படையெடுப்பு. அதன் பிறகு மக்கள் படும் துன்பங்களை நாவல் நெடுக்க சொல்லிச் செல்கிறார் அ ரெங்கசாமி. நாவலில் வரும் கதை மாந்தர்கள் ஜப்பானியர்களின் கொடுரங்களை அப்படியே நம் கண்முன் கொண்டு வருகின்றனர். உண்மையில் அந்த கால மக்களிடம் பேசி உரையாடல்களை நடத்திய போது அவர்கள் சொன்ன விடயங்கள் அப்படியே அ. ரெங்கசாமியும் சொல்லும் விடயங்களும் சரியாகத்தான் இருக்கின்றன.

புதியதோர் உலகம் என்னும் நாவலில்  உலக போர் நடந்த போது நிகழ்ந்த ஜப்பானியர்களின் ஆட்சியின் நடந்த  அவலங்களையும் அதன் தொடர்ச்சியாக சமுதாயம் எதிர்க்கொண்ட பிரச்சனைகளை பேசும் சமுக வரலாற்று நாவலாக நமக்கு தெரிகிறது.

கதாப்பத்திரங்கள் உலகின் எத்தனையோ கதை மாந்தர்கள் அதன் பாத்திரங்களால் நினைவு படுத்தப்படுகிறார்கள், “புதியதோர் உலகத்தின்” முதன்மை கதாப்பாத்திரம் கருப்பையா கங்கானி . அவரின் மனைவி பாக்கியம். நல்ல மனிதர், தோட்டத்தின் கலங்கரை விளக்கு. அடைக்கலம் தேடி வருபவரை ஆதரிப்பவர். அந்த தோட்டத்தில் இருந்தவர்களுக்கு நல்ல வழிக்காட்டி. பொதுவாகவே தோட்டப்புறம் என்பது ஒருவரோடு ஒருவர் அன்பாகவும் அனுசாரனையாகவும் இருப்பார்கள். எப்பொழுதும் தூர நோக்கு சிந்தனையுடன் செயல்படும் கங்கானி எதிர்காலத்தில் பஞ்சம் பட்டினியை எதிர்க்கொள்வதற்கு காடுகளை அழித்து பயிச்செய்து பல உயிர்களை காப்பற்றியவர்.

சின்ன தம்பி ஓயிலாட்ட வாத்தியார். அவர் மனைவி மூக்காயி.மற்றவர்களை சிரிக்க வைத்து சிந்திக்க வைத்தவர் சின்ன தம்பி. கருப்பையா கங்கானியின் மருமகன். சீர்திருத்த வாதி. சுகந்திர வீரர். நேதாஜி படையில் சேர்ந்து இந்திய விடுதலைக்கு போராட நினைத்தவர். இந்திய தேசிய படையை கலைத்த பிறகு மீண்டு வந்து புது வாழ்வை தொடக்கியவர்.

கருப்பையா கங்கானியோட நெருங்கிய உறவினர் சங்கிலி கருப்பையா கங்கானியின் தம்பி மகன். அவனின் மனைவி சரசு, காத்தான் நல்ல வீரன் எதையும் துணிந்து செய்யக்கூடியவன். அடைக்கலம் நாடி கருப்பையா கங்கானியிடம் தஞ்சம் புகுகின்றார்.வெள்ளையன் கங்கானி மகன் வேலு அவரின் மனைவி காவேரி
கோக்கி முனியன். அவர் மனைவி பொம்மி. ஜப்பான்காரன் அவர் தலையில் கல்லை தூக்கி வைத்து நிற்கவைத்திருக்கின்றான். இது ஜப்பானியர்களின் கொடுர தண்டனையை காட்டுகிறது. துரை பங்களாவின் வேலையாள்
ஓடும்பிள்ளை. கட்டை வெட்டிக் கருப்பு. நெடும்பி,கிராணி அவர் மனைவி தயா.
செம்பாயி, அவள் தாயார். அம்சா மலாய்கார படகோட்டி, கப்பலா மகன் லீ
இன்னும் சில கதைமாந்தர்களுடன்

அ.ரெங்கசாமியின் நாவல் இப்படித்தான் தொடங்குகிறது. ஒரு நாவல் அமைப்பில் எங்கிருந்து தொடங்கி எங்கு முடிவுறுகிறது என்பதற்கு நல்ல உதாரணம் . ஜாப்பனியர்கள் கிளந்தானில் தரையிறங்விட்டார்கள் என்றவுடன் வெள்ளையர்கள் தெற்கு நோக்கி ஓடிவிடுகின்றனர். சிங்கப்பூர்தான் அவர்களின் இறுதி எல்லை.

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து நிற்கும் மக்களை சியாம் மரண ரயில் பாதை போடுவதற்கு வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துச் செல்கின்றனர். கருப்பையா கங்கானியும் சங்கிலியும் போகும் வழியில் தப்பித்துவிடுகின்றனர். ஜப்பானியர்களின் கண்களில் மண்னைத் தூவி தோட்டதிற்கு வந்துவிடுகின்றனர். தோட்டத்து பக்கதில் இருந்த கம்பத்து காட்டில் தங்கிவிடுகின்றனர். அங்கே காட்டை அழித்து பயிற்செய்து குடும்பத்தை காக்கின்றனர். அம் மக்கள் பட்ட துயர்களை அழகாக பதிவு செய்துல்ளார்.

இடையிலே இந்திய தேசிய ரானுவத்தை சின்ன தம்பி மூலம் சொல்கிறார் கதையாசிரியர். மலாயா மண்ணில் தமிழர்கள் எழுச்சியோடு சுபாஸ் சந்திர போஸ் படையில் எப்படி இனைந்தார்கள் என்பதை நினைவு கூர்ந்துள்ளார். தோட்டங்களிளும் எழுச்சிக்கொண்ட மனிதர்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கு சின்ன தம்பி ஒரு உதாரணம்.

மலாயா கம்னிஸ்டுகள் ஜப்பானியர்களை எதிர்த்து போரடியதையும் அதிலே சீனர்கள் பெரும் பங்கு வகித்ததையும் சொல்லிறார்.இரண்டாம் உலக போரில் இறுதியில் பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவம் போரிப் கடற்கரையில் தரையிரங்கியதை அவர்கள் தரையிரங்கும் முன் ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில் நின்றதை ஒரு குறிப்பாக சொல்கிறார்.ஜப்பானியர்கள் சரணடைந்ததை அடுத்து பிரிட்டிஷ்சார் மீண்டும் மலாயாவிற்கு வந்ததையும் சொல்கிறார்.

பிரிட்டிஷ்சார் வருவதற்கு சில தினங்கள் நாடு கம்னிஸ்டுகளின் ஆட்சியில் இருந்ததை அவர் சொல்லாமேலே சென்றுவிட்டார், அவர் சொல்லும் காட்டுக்காரர்களின் அட்டகாசத்தை பேய்களின் ஆட்டம் என்கிறார். ஆனால் இது சயாம் மரண ரயிலை பற்றி பேசவில்லை இது ஜப்பானியர்களின் ஆட்சியில் தோட்டப்புற மக்கள் பட்ட வேதனைகளை பற்றி நிறை பேசும் நாவல்.

இப்புதினத்தின் வழி புதியதோர் உலகத்தை காண விழையும் நாவலாசிரியர் அ,ரெங்கசாமி அங்கங்கே நெகிழ்சிகளை உண்டாக்கும் ஆற்றலைக் கொண்ட உணர்வுகளை கதை நெடுக்க அள்ளித்தெளித்துதுள்ளார். அன்றைய சரித்திரத்தையும் அதன் உண்மை சம்பவங்களையும் நம் கண்முன்னே கொண்டு வருவதில்         அ, ரெங்கசாமி வெற்றிக் கண்டுள்ளார் என்றே சொல்லாம். இது கதையல்ல,காட்சி.

புதியதோர் உலகம் அ.ரெங்கசாமி. முதல் பதிப்பு 1993                       மனோகரன் கிருஷ்ணன் 12/2/2016