May 20, 2015

பெண்

நீலக்கருவிழியென்றும்
தீண்டும் கனியிதழ் என்றும்
மோக பார்வயில் அதிரசம்
மோதும் நீரலையென்றும்
தேனை மொழியிலும்
மீனை விழியிலும்
அன்ன நடையிலும்
மானின் துள்ளலிலும்
கார்மேகத் கூந்தலிலும்
முத்து பற்களிலும்
கொடி இடையிலும்
வாழை தொடையிலும்
சங்கு கழுத்திலும்
தங்க சிலையெனவும்
திராட்சை இதழிலும்
கரும்பின் சுவையெனவும்
செங்கனி சாறாகவும்
தேனுறும் அமிழ்தம் எனவும்
சித்திரப் பாவை எனவும்
சிரித்திடும் முல்லையெனவும்
காவிய மாமயில் எனவும்
கானகப் பூங்குயில்யெனவும்
பட்டு விரல்லெனவும்
பவள திரளெனவும்
பளிங்கு மேனியாகவும்
பவுர்ணமி நிலவாகவும்
மின்னும் தாரகையகவும்
கண்ணிலே கருவண்டை சொருகி
கயல்விழியெனவும்
காமம் ததும்பும் கலையெனவும்
காதல் சிந்தும் கனல்யெனவும்
மண்ணிலே அன்னையெனவும்
மாந்தரில் தெய்வம்யெனவும்
துங்க மணியென்றும்
திங்கள் முகமென்றும்
அஙகம் தங்கமென்றும
குங்கும சிமிழ் யெனவும்
கன்னித் தமிழ் யெனவும்
கற்சிலை யெனவும்
கற்கண்டு யெனவும்
தென்றல் காற்றேனவும்
சிலிர்க்கும் மேனகையெனவும்
அங்கை என்றும்
மங்கை யென்றும்
நங்கை யென்றும் சிலரின்
தங்கை யென்றும்
பொதிகை மலையெனவும்
மொழிந்த தமிழ்யெனவும்
அணிந்துடும் ஆரணங்குயென்றும்
அனைத்திடும் பேரழகு யென்றும்
அப்பப்பா எத்தனை முகம்
இந்த பெண்ணுக்கு
அந்தனையும் அவளின்
அழகுத் திருமுகம் அன்றோ