November 28, 2015

கண்ணில் பட்டது “ஒளிபுகா இடங்களின் ஒலி”




சில எழுத்தாளர்களின் எழுத்துக்களில் நாம் உள்ளே புகவே முடிவதில்லை. அவர்களின் உரைநடைகளில் வாசகனின் மன உணர்ச்சிகளை உடைத்து சட்டென உள்வாங்கும் புலன் உணர்வுகளை குறிப்புகளாக்  வெளிப்படுத்த அவர்களால் முடிவதில்லை அது சிறுகதையாகட்டும்  நாவலாட்டும் கவிதையாட்டும். ஆனால்  தயாஜியின் “ஒளிபுகா இடங்களின் ஒலிஎன்னும் நூலில் மிகவும் இயல்பான ஒரு நடையில் வார்த்தை சிக்கனத்தோடு அவர் வகுத்த கருத்துக்களை அழகாக தொகுத்தும் கொடுத்தும் விட்டார்.

அவ்வப்போது வெளிவர துடிக்கும் மிருகத்தை  அடக்கிவைக்கிறோம அல்லது யார் கண்ணிலும் படாமல் அலையவிடுகின்றோம். எப்படிப்பட்ட உள்ளார்ந்த வார்த்தைகள் தயாஜியிடமிருந்து வெளிப்படுகிறது.  இது பாடமா? இல்லை பகுத்தறிவு வேதமா என்று தெரியவில்லை.

மனிதனிடம்  நெருங்கி நிற்ககும்  ஒரு மிருகத்திடம் ஆறறிவு இருக்கிறது. மெய்யறிவை மட்டும் தொலைந்து விடுகிறது. அவன்தான் மனிதன் என்பதை எவ்வளவு பக்குவமாக ஒரு  ஞானியை போல் அல்லவா சொல்கிறார்.
நாம் சிற்சில சமயங்களில் விதையிலே உருவான விந்தை மரங்களை பார்ப்போம். மரமாகி உரமாகி போகும் மனிதர்களையும் பார்ப்போம். அது இயற்கைதான்.இயல்பான நல்ல மனிதர்களை பார்க்க மறுக்கின்றோம்.அவர் சொல் கேட்க மறுக்கின்றோம். நெஞசம் நிமிர்த்தி வஞ்சமற்ற மனிதர்களை ஏறேடுத்து பார்க்க மாறந்தோம்.. நாமும்  மனித நேயத்தோடு.வாழ தயாஜின் “ஒளிபுகா இடங்ளின் ஒலி” வழி வரும் வலியின் குரல்களை ஒரு கணம் நினைத்தாலே போதும்.   

அவரின் நெடும் பயணத்தில் வழியெங்கும் கண்ணாடி துண்டுகளாக சிதறிக் கிடக்கின்றன.அவருக்குள் இருக்கும் அனுபபங்களை அவர் பெற்ற அலப்பறைகளை அளவெடுத்து எழுதியிருக்கின்றார்.

தனி மனித மன அலசல்களை ஒரு கூரிய நோக்கில் இந்த சமுதாயத்தை முன் நிறுத்தி எழுதும் ஒரு திறந்த மனதுகாரர், மனித வாழ்வின் இன்ப நாதத்தை இசையோடு இசைந்து சொல்வதற்கும்  ஒரு பன்பட்ட மனிதன் வேண்டும்.
இந்த சமுகம் அவரை வஞ்கமாக கொட்டினாலும் திரும்ப திரும்ப திட்டினாலும் அவருக்கென்று ஒரு பார்வை இருக்கிறது. இந்த சமுதாயத்தின் ஆணிவேரை அவ்வப்போது அசைத்து பார்த்து புரையோடி போயிருக்கும் வேர்ககளை வெட்டி வீழ்த்த முற்பட்டிருக்கின்றார் அதற்கென அருமையான பத்திகளை கட்டியெழுப்பியிருக்கின்றார். அதிலே சன்னிலியோனும் ஓடுகாலியும் நம்மிடம் வந்து தொலைகிறார்கள்.

தமிழர்களின் மனதையும் அவர்களின் வாழ்வியலின் சிக்கல்களையும் ஆழமாக ஊடுருவி பார்க்கும் பார்வை அறம் சார்ந்த ஒரு தத்துவ பார்வைதான். நமக்கென்று ஒரு மனம் இருக்கிறது.. ஒரு வடிவம் இருக்கிறது  அதன் சித்தாந்தகளை சிதைத்துவிட்டு எந்த எழுத்தாளனும் எழுத முடியாது என்பதை "வெறும் செருப்பாக " வும் "சாதி மயிராக"வும் வெளிவருகிறது. தயாஜி.
அவரின் எழுத்து படிமங்கள் சாதரணமாக தொடங்கி அசாதாரணமாக முடிகிறது.. அவரின் வார்த்தைகளில் சொற் சிக்கனம் இருக்கிறது. தென்றலின் அமைதியோடு தெம்மாங்கின் நடையோடு ஒரு நதியின் சீற்றமும் அதில் தெரிகிறது என்பேன்.


நான் அவரை சில சயங்களில் சரித்திர குறிப்பு என்று சொல்வேன் எழுத்தாளர் வாழ்வும் பல சமயங்களில்.பெரும் போராட்ட களமாய் மாறி விடுகிறது அவர்களின் எழுத்தினால் என்றால் அது மிகையல்ல . ஆனால் தன் எழுத்தால் இன்னும் ஒரு பிரமாண்டத்தையும் அதன் ஊடே எரிமழையின் சீற்றத்தை அவரால் இன்னும் தரமுடியம்  தர வேண்டும் என்பதே  எனது ஆசையும் கூட. தன்னை ஆளுமை படுத்தவும், அடையாளப்படுத்தவும் அவர் இன்னும் முயன்று பார்க்கவேண்டும்.. அதன் தொடக்கம் தான் இந்த “ஒளிபுகா இடங்களின் ஒலிஎன்ற நூல்.

October 17, 2015

ஆன்மா


என் பெயரல்ல
என் மனமல்ல
என் உடலேங்கும்
வியப்பித்திருக்கும்
ஒரு நிலையோடு 
முகத்திற்கு முன்
முற்றுப்புள்ளியோடு
என்னையே
உற்றுப்பார்க்கிறது
ஆன்மா
எல்லாம் கடந்தும்
அபகரித்துக்கொள்கிறது
என் இருப்பயை
நீர் நிலையை கடந்து
ஒரு துளி வான் மழையை போல்
உடல் சுமந்து அலைகின்றேன்

June 27, 2015

ஒரு கதவின் புன்னகை


வீட்டின் முன் கதவில்
நான் விட்டுச் சென்ற
புன்னகை மட்டும்
எனக்காக காத்திருக்கிறது.
இரவின் முற்றத்தில்
குட்டி சுவரில்
புன்னகை மாறாமல்
மவுண புணர்ச்சி விதிகள்
அதுவும் அழகுதான்
நீர்த்து போன
என் சிந்தனையில்
சில துளி மட்டும்
எனக்காக
சேமிக்க கற்று கொண்டது
அந்த புன்னகை
சிலரின் தர்க்க பார்வையில்
சிரித்து பேசும் இதழ்கள்
துகிழ் உரிக்கப்பட்ட தோலை
புன்கையால் போர்த்திக்கொள்கின்றது
வாழ்க்கையின்
முன்னுரைக்கும் முகவுரைக்கும் மட்டும்
மொனலிஷா புன்னகை பூப்புக்கின்றன
சில
விந்தைகளை தாண்டி
விமர்ச்சன பழமாய்
புன்னகை விமர்ச்சிகப்படுவதற்கு
காரணம் உண்டு
புன்னகை என் கொடை
என் நிழலுக்கு
அது தரும் நிஜம்……

June 24, 2015

மோகத்தீ

மோகத்தீ
மனிதனின் சகலவிதமான பிரச்சனைகளுக்கும் மனம்தான் காரணம் என்பதை மாந்தன் எப்பொழுது அறிந்துக்கொள்கிறானே அன்றுதான் "தான்" என்கிற அகங்காரம். ஆணவம் அடங்கிய பின் பிறப்பின் தத்துவம் மனிதனுக்கு புரிந்துவிடும்.
நல்லவனாக இருந்து நான் என்னத்தை சாதித்தேன்? இது கெட்டவர்களின் உலகம். அவர்களின் வாழ்வு நலமாகத்தானே இருக்கிறது? இதோ பார்! என் வாழ்வு எவ்வளவு துன்பம் என்று வாழ்க்கையை நெந்துக்கொள்பவர்கள்தான் அதிகம். 

மனிதன் இயற்க்கைக்கு எதிராகத்தான் வாழ்கிறான். இயற்கையோடு இசைந்து வாழ
என்று கற்றுக்கொள்கிறானோ
அன்றுதான் மனிதன் மனிதநேயத்தோடு வாழ்கிறான் என்று புரிந்துக்கொள்ளலாம். உண்மையில் மனிதனின் ஒவ்வொரு எண்ணங்களும் இயற்கையோடும் இந்த பரவெளியில் விரிந்து எங்கோ ஒரு மூலையில் பதிந்து விடுகிறது.
மனம் என்பது மனிதனுக்கு கிடைத்த அற்புத அலாவூதின் விளக்கு. அதை தீட்டி மெருகூட்டி உள்ளன்போடு வாழ்ந்தால் தெய்வீகமான வாழ்வு நமக்கு வழிதுணையாகும். ஆனால் விதியின் வசத்தால் நன்றாக ஒழுக்க செம்மலாக வாழ்ந்த ஒர் மனிதனிடம் மோகத்தீ எப்படி வேகமாக பரவி அவரின் மதியை ஒரு மயக்க நிலைக்கு கொண்டுச்சென்றதுதான் மோகத்தீயின் கதைக் கரு.
வாழ்க்கை என்பது பட்டு மெத்தையல்லா. கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த பாதையில் பயணம் போவது போன்றது நம் வாழ்வு. இன்பமுன் துன்பமும் சோதனையும் சாதனையும் இரண்டற கலந்து இடிமின்னல் போன்று மாறிவரும் வானிலை அறிவிப்பாக வந்து மயக்கம் தரும் நிலையில் வாழ்ந்து தொலைக்கின்றோம்.
ஊரிலே பெயர்பெற்ற குடும்பம். மீத்து லேடத்து குடும்பம் . தான தர்மங்களை செய்து சிறுக சிறுக தன் சேமிப்பை கறைத்துக் கொண்டிருந்த ராமுண்ணி தான் மோகத்தீயின் கதை மாந்தன்.
"நல்ல மனசுக்காரன் நீ" நல்ல மனசு இருந்த போதும் ராமுண்ணி .நல்ல மனசு உள்ளவங்களோட பிராத்தனை கடவுள் கேட்காம இருப்பாரா? என்று சான்றிதல் தரும் அச்சு வாத்தியார். ராமுண்ணியின் நண்பர்.
நீலகண்டன் வேலை வெட்டி இல்லாமல் வெறுமன சுற்றித்திரிந்துக்கொண்டிருந்தவன். எத்தனையோ முறை ராமுண்ணியிடம்
கடனாக வாங்கும் பணத்தை திரும்ப தந்ததில்லை .இருந்தாலும் கஷ்டம் என்று வந்து விட்டால் ராமுண்ணியின் முன் தான் நிற்பான். அன்றும் அப்படித்தான் அவர் முன் பணத்திற்கு வந்து விட்டான்
ஒடிங்கி போய்யிருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச பணத்தையும் தொலைப்பதற்கு ராமுண்ணியின் மனம் சங்கடப்பட்டாலும் தன் குலபெருமையை விட்டுக் கொடுக்கவும் மனம் இடம்தரவில்லை. ராமுண்ணிக்கு நீலகண்டன் ஒரேடியாக ஆயிரம் வெள்ளி என்றவுடன் முடியாது என மறுக்கவும் ராமுண்ணின் காலில் தடலென்று விழுந்து விட்டான் 
நீலகண்டன். தன் காலில் விழுந்துகிடக்கும் நீலகண்டனை பார்த்து மனம் கேட்கவில்லை. தன் மனைவியிடம் பறித்து வந்த இடுப்புக் கொடியை
கொடுத்து பணம் தருமாறு வேண்டுகிறான் நீலகண்டன். தன்னிடம் இருந்த 500 வெள்ளியை கொடுத்து நகையை நீலகண்டனை வைத்துக்கொள்ளுமாறு சொல்கிறார் ராமுண்ணி. ஆனால் பிடிவாதமாக மறுத்து அவரிடமே தந்துவிட்டு செல்கிறான் நீலகண்டன்.
ராமுண்ணிக்கு ஒரே கோபம். தன் குலப்பெருமைக்கு தீங்கு செய்துவிட்டு போகிறான் என்ற கோபம். தன் குடும்பம் மற்றவர்களின் நகையை வைத்து பணம் தரும் கேவலமான நிலைக்கு இன்னும் தரம் தாழவில்லை என்று நினைப்பு அந்த நகைகளை அன்று மாலையே அவனிடம் தந்து விட வேண்டும் என்று நினைத்து நீலகண்டனின் வீடு நோக்கிச் செல்கிறார் ராமுண்ணி. போகும் வழியில் அப்படி என்ன நகையைதான் அவன் கொடுத்திருக்கின்றான் என்று திறந்து பார்த்தவுடன் வெறும் இடுப்பு கொடிதான் அதில் இருந்தது.
நீலகண்டனின் வீட்டின் முன் நிற்கும் பெண்னைப் பார்க்கிறார். பெண்னின் இடுப்பும் தெரிகிறது தன் இடுப்பில் மடித்து வைத்திருப்பது அந்த பெண்னின் இடுப்புக் கொடி என்ற நினைப்பும் தோன்றுகிறது. ஒரு வார்த்தை பேசாமல் மீண்டு வீடு நோக்கி நடக்கின்றார்.
பல நாள் அதே எண்ணம் .தன் மனைவியிடம் மறைத்து வைத்து அதை நொடிக்கு ஒரு தரம் அழகு பார்த்து பெருமூச்சு விடுகின்றார்.
அவரின் மனம் அதன் செயல்பாடுகள் தடைப்படுகிறது. அச்சு வாத்தியார் சந்தேகம் கொள்கிறார் எதுவாக இருக்கும் என்று?
ராமுண்ணியின் மனைவிக்கும் தன் கணவனின் நிலைக்கண்டு எதுவும் புரியவில்லை.இடுப்பு கொடிதான் தன் கணவனை இந்த பாடு படுத்தியிருக்கிறது என்று தெரிந்துக் கொள்வதற்கு சில காலம் பிடிக்கிறது. தன் கணவன் வேறு ஒருவளிடம் மோகப் பித்து பிடித்திருக்கிறது என்று தெரிந்தவுடன் தன் கணவருடன் சண்டை போடுகிறாள் சரோஜினி.
ராமுண்ணியின் பித்துக்கு தான் காரணம் என்று அச்சு வாத்தியார் சொன்னதை கேட்டு அதிர்ச்சி அடைகிறாள் நீலகண்டனின் மனைவி சாவித்திரி.
ஒரு நாள் அவள் குளிக்கும் ஆற்றின் கரையில் வளர்ந்திருக்கும் புற்களின் மறைவில் இருந்து விடுப்பட்டு நடுங்கும் இரண்டு கரங்கள் அவளின் இடுப்பிலே அந்த இடுப்புக் கொடியை
கட்டி விடுகிறது. சாவித்திரி திகைத்து நிற்கிறாள்.
கடைந்து எடுக்கப்பட்ட காமமும் இல்லை. காட்சியோ .வார்த்தையோ வாக்கியமோ விரசமில்லை. ஆனால் ஒரு மனிதனின் மோகத்தீ மட்டும் கொழுந்து விட்டு எரிகிறது.
பண்பட்ட எழுத்தாளனின் எழுத்துக்கள் உணர்ச்சி பெருக்கத்தை உள்வாங்கி அழகுணர்ச்சியாக மாற்றி நம்மை கதையின் தன்மையோடு ஒன்றிட வைத்துவிடுகிறது.
கற்பனை வாதமும் அதையேற்றி தொற்றி நிற்கும் மனிதனின் பண்புக்கூறுகள் எவ்வளவு பெரிய கதைகளின் கருவாக உருக்கொள்கிறது. உணர்வுகள் மனிதனை மெருகேற்றும் அல்லது மிருகமாக்கும். கண்ணுக்கு தெரியாத தெரியாத உணர்ச்சி பிரவகம் என்பது ஒரு அணுசக்தியின் வெடிப்பின் நிலைதான்.அதன் வெப்பத்தால் உலகம் கண்டிப்பாக உருகித்தான் போகும்.
ஒருவனின் சீரிய பண்புக்கும் சீர்கெட்ட நடத்தைக்கும் மனம் தரிக்கெட்டு போகும் போது அக ஒழுக்கமுள்ள ஒரு மனிதன் மோகத்தீயால் புற ஒழுக்கத்தை மீறி செய்யும் செயல்களை ஒரு எதார்த்த நடையிலே கதை விரிந்துள்ளது.சாகித்ய அகாடமி விருந்து பெற்ற எம் முகுந்தனின் மோகத்தீ மலையாள மொழிப்பெயர்ப்பு குறு நாவல் என்று தெரியாமலே நம்மை சுட்டெரிக்கிறது.
.

June 4, 2015

குறத்தி முடுக்கு - நூல் விமர்ச்சனம்




குறத்தி முடுக்கு

தெருமுனைகளிலும் குறுகிய சந்துகளிலும் அழகு பதுமைகளாக நின்று தன் உடலை வியபாரச் சந்தையாக்கி எந்த ஒரு கூச்சமுமின்றி கூவி அழைந்து அதற்கு கூலியாக பணத்தை பண்டமாற்றமாக பெரும் ஒரு வகை தொழிளாளிகளை கண்டால் மனம் வெம்பி பதைபதைகிறது. அவர்களின் பின்னால் சுமக்க முடியாத துன்பங்களை சுமந்து ஆயிரம் துன்பக் கதைகளை சொல்லும் கதைச் சொல்லிகளாக வலம் வரும் ஒரு சில மாந்தர்களின் வாழ்வியல் கலைநயமிக்க கதை ஆசிரியகளால் எவ்வளவு வெகுளிதனமாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது?
காமம் கடந்த மனித வாழ்வை இவ்வளவு அழகாக எடுத்துச் சொல்ல முடியுமா என்பதை இந்த குறு நாவலை படித்த பிறகுதான் உணர்கின்றேன்.. வாழ்வில் சிற்சில சமயங்களில் காமம் கடைவிரித்து மனிதனின் போலி முகங்களை எப்படி வெளிக்கொணர்கின்றது என்பதுதான் கேள்வி? சிறு சிறு வாக்கியங்களிலும் கோர்வையாக வடிவமைகப்பட்ட சொற்களாலும் ஆதிமனிதனின் வாழ்வை போன்று ஒரு சிலரின் தேடுதல் வேட்கையை காமம் சார்ந்து சொல்ல முயற்ச்சித்துள்ள ஜி. நாகராஜனின் எழுத்துப் படிவம் வரவேற்கத்தக்கது.
காமம் என்பது புலன் சார்ந்த விசயம். ஆண் பெண் இருபாலரின் ஆசை விருப்பம் அதனுள் மெல்லிய நூற்கம்பிகளாக இழையோடி நிற்பது காமம். அறம் பொருள் இன்பம் என்ற வள்ளுவர் காமத்தை இன்பம் என்கிறார்.ஆனால் அந்த இன்பம் அறவழியில் பெற்றால்தான் இன்பம் இல்லையென்றால் அது பெரும் துன்பத்திற்கு வழிகோலும் என்பதை காலம் காலமாக நமது அறம் சார்ந்த பண்பட்ட நூல்கள் நமக்கு காட்டுகின்றன.
இளமை துள்ளலில் என் கையைப் பிடித்து அப்படிப்பட்ட பரந்தையர்களின் இடங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த நினைந்த நண்பர்களை நான் கடந்தும் கடிந்து வந்திருக்கின்றேன். பிறகு அப்படிப்பட்ட நண்பரிகளிடமிருந்து விலகியே நின்றிருக்கின்றேன். அது போன்றுதான் இங்கும் அறிமுக படலம்.இது போன்ற அனுபவங்களை பல ஆண்கள் கடந்துதான் வந்திருப்பார்கள். இந்த பெண்கள் விபச்சரிகளாக தன் வாழ்வை விற்கிறார்கள் என்றால் சில ஆண்கள் வேசித்தனங்களோடுதான் வாழ்கிறார்கள். அது எவ்வளவு பெரிய நயவஞ்சகம்
விபச்சாரத்தை நாடிச் செல்லும் ஒரு இளவயது மனிதனின் வேட்கையை மையமாக கொண்டு கதை நகர்ந்தாலும் இன்றைய நவநாகரிக உலகில் ஒழுக்கம் கெட்ட மனிதர்களால் ஒரு சில பெண்களின் வாழ்வு எப்படி சூறையாடப்படுகின்றது என்பது இந்த குறு நாவலை படித்தால் சற்றேனும் விளங்கிக்கொள்ள முடியும். ஆனால் இது ஒரு காதல் கதை அல்ல. காமத்தை காட்சி படுத்தியிருகின்றார்  விரசமில்லாமல்.
குறத்தி முடுக்கு என்பதே விபச்சார தெருவாக காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. அங்கு மனிதர்கள் எப்படி வியபாரப்பொருளாக மாற்றப்படுகின்றனர். சில ஆண்களின் காம வேட்கையினால் சில பெண்களின் பின்னால் கொடுரம் நிறைந்த ஒரு வாழ்வு எவ்வாறு பின்னப்படுகிறது என்பதை தெரிந்துக்கொள்ளாம்..
ஆணுக்கு பெண் தேவை பெண்னுக்கு ஆண்தேவை. காமம் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் தேவை, அது காதலாக இல்லாதபட்சத்தில் விலைக்கொடுத்து வாங்கப்படும் காமமாகத்தான் விபச்சாரம் தெரிகிறது.
திருமணம்தான் காதலின் குறிகோள் நாம் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கின்றோம். அதுவே போதும் கல்யாணம் வேண்டாம் என்றால் அது உண்மைக் காதல் இல்லை.அது கள்ளக்காதல் கள்ளக் காதலர்கள் கல்யாணத்தை நினைப்பதே இல்லை என்று காமத்திற்கு புது அர்த்தத்தையே குடுத்திருக்கின்றார்.ஜி. நாகராஜன்.
ஒரு மனிதன் தன் காம அபிஷசைகளை தீர்த்துக்கொள்ள விபச்சாரிகளை தேடிச் செல்வது பண்பாடான செயல் அல்ல. ஒரு கொடுர மிருகம் வேட்டையாடுதலில் சிக்கும் பலி ஆடுகள் போல் வீழ்த்துபோகும் இந்த பெண்களின் மறுப்பக்கத்தையும் அவர்களின் கண்ணீர் கதைகளை சொல்லும் ஆபாசத்தில் இருந்து முற்றிலும் மாறான கலைப்படைப்பாக இது நமக்கு தெரிகிறது.குறத்தி முடுக்கு. மற்றவர்கள் பேச மறுக்கும் கதை கரு.ஆபாசம் அசிங்கம் என்று மறுத்துரைக்கம் விபச்சாரத்தை எந்த ஒரு ஆபாச வார்த்தைகளும் வர்ணனைகளும் இல்லாமல் ஒரு சில கதைமாந்தர்களுடன் அழகாக கடந்திருக்கின்றார் கதையாசிரியர்.
அனைவரும் படிக்கவேண்டிய குறுநாவல்.. பெண் விடுதலையை பற்றிக்கொண்டு பேசுபவர்களும் பெண்களின் துயரங்களை புரிந்துக்கொள்வதே இல்லை.

- ஜி.நாகராஜன் -1963 முதற்பதிப்பு.

May 20, 2015

பெண்

நீலக்கருவிழியென்றும்
தீண்டும் கனியிதழ் என்றும்
மோக பார்வயில் அதிரசம்
மோதும் நீரலையென்றும்
தேனை மொழியிலும்
மீனை விழியிலும்
அன்ன நடையிலும்
மானின் துள்ளலிலும்
கார்மேகத் கூந்தலிலும்
முத்து பற்களிலும்
கொடி இடையிலும்
வாழை தொடையிலும்
சங்கு கழுத்திலும்
தங்க சிலையெனவும்
திராட்சை இதழிலும்
கரும்பின் சுவையெனவும்
செங்கனி சாறாகவும்
தேனுறும் அமிழ்தம் எனவும்
சித்திரப் பாவை எனவும்
சிரித்திடும் முல்லையெனவும்
காவிய மாமயில் எனவும்
கானகப் பூங்குயில்யெனவும்
பட்டு விரல்லெனவும்
பவள திரளெனவும்
பளிங்கு மேனியாகவும்
பவுர்ணமி நிலவாகவும்
மின்னும் தாரகையகவும்
கண்ணிலே கருவண்டை சொருகி
கயல்விழியெனவும்
காமம் ததும்பும் கலையெனவும்
காதல் சிந்தும் கனல்யெனவும்
மண்ணிலே அன்னையெனவும்
மாந்தரில் தெய்வம்யெனவும்
துங்க மணியென்றும்
திங்கள் முகமென்றும்
அஙகம் தங்கமென்றும
குங்கும சிமிழ் யெனவும்
கன்னித் தமிழ் யெனவும்
கற்சிலை யெனவும்
கற்கண்டு யெனவும்
தென்றல் காற்றேனவும்
சிலிர்க்கும் மேனகையெனவும்
அங்கை என்றும்
மங்கை யென்றும்
நங்கை யென்றும் சிலரின்
தங்கை யென்றும்
பொதிகை மலையெனவும்
மொழிந்த தமிழ்யெனவும்
அணிந்துடும் ஆரணங்குயென்றும்
அனைத்திடும் பேரழகு யென்றும்
அப்பப்பா எத்தனை முகம்
இந்த பெண்ணுக்கு
அந்தனையும் அவளின்
அழகுத் திருமுகம் அன்றோ

April 24, 2015

நாங்களும் பூமி புத்திரர்கள்தாம்















ஊர் மணக்க
தார் மணக்க
தண்ணீர் கொதிக்க
வெட்ட வெளியில்
வேகாத வெய்யிலில்
ஒட்டி போன வயிற்றுக் கொடுமையில்
ஓடிவந்து போட்ட
தார் சாலையில்
எங்களில் வேர்வை துளியில்
விளைந்த நிழல் மரங்கள்
நாங்கள் மட்டும்
மண்ணோடு மண்ணாய

 கட்டாந்தரையானோம்........

.நீங்கள் எல்லாம் 
எம்மேல்
ஏறி நடப்பதற்கு 
நாங்கள்  தெருவானோம்?
உருவானோம்?

March 19, 2015

தூப்புக்காரி

  

  

முரண்களின் பிண்டமாக இந்த வாழ்க்கை சிலருக்கு அற்புதமாகவும் அழகாகவும் அமைந்துவிடுகின்றது. கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஏவல் செய்ய நூறு வேலையாட்கள். கண்களில் அதிர்வுகளில் அதிகாரங்களை செலுத்தும் அவர்களின் கனவுகள் கூட சொர்கப்புரிதான். அதைதான் ராஜ வாழ்க்கை என்கின்றனர் போலும். சமுகத்தில் மதிப்பு மரியாதை.மாண்புகள் என அவர்களை வந்து சூழ்ந்து நிற்கும். இதற்கு எல்லாம் மூலக் காரணம் அவன் பணம் படைத்தவன். பணம் இல்லை என்றால் அதிகாரம் அந்தஸ்து எதுவும் அவனிடம் நிற்பதில்லை.அவனும் ஆண்டியாய் அவஸ்தைபட வேண்டியதுதான். இது தான் உலகத்தின் நடைமுறை பண்பு.

இதற்கு நேர்மாறான வாழ்வு , இல்லாதவர்களின் வாழ்வு.அது ஏழைகளின் வாழ்வு. போராட்டம்தான் வாழ்வு. ஏதிலிகளின் போராட்டம் என்பது அவர்களின் வாழ்வுக்கு ஆதாரமாகிறது. அங்கிருந்துதான் சாதி மத வர்க போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கபப்படுகின்றன. ஏழையாக இருந்தால் அவன் தாழ்ந்த சாதியாக்கப்படுகின்றான். பணம் கொண்ட எவனும் தாழ்த்தப்படுவதில்லை. தாழ்ந்தவனாகவும் பார்க்கப்படுவதும் இல்லை.
ஏன் ஏழை பணக்காரர்கள் என்ற பாகுப்பாடு?  ஒரு பொருளாதார அடிபடையில் கட்டமைக்கப்பட்ட வாழ்வியலை நோக்கமாக கொண்ட  ஒரு சமுகம். அதை தனியொருமனிதனிடம் வலுக்கடையாமாக தினிக்கும் போதுதான் அங்கு சமுக சிக்கல்கள் முரண்படுகளும் முனைப்போடு உருவாக்கம் பெருகின்றன..                                        

எல்லா மனித செயற்பாடுகளும் ஒரு விளைவை ஏற்படுத்தும். “விளைவுகள் மனித செயற்பாடுகளின், எதிர் விளைவாக கொள்ளப்படும். தூப்புக்காரி முரண்பாடுகளின் மொத்த உருவமாக தெரிகிறாள்.. எதிர்க்க நினைக்கும் விடயங்களில் எதிர்க்காமலே மவுணத்தை சூட்டிக்கொள்கிறாள்..வாழ்வில் எதிர்ப்படும் இன்னகளை எதிர்க்கொள்ள வலுவில்லாமல் தன் உழைப்பயை சுரண்டும் மேட்டுக்குடியினரிடம் ஒரு எதிர்ப்பும் காட்டமுடியாமல் மரணத்தை தழுவும் கனகத்தினரை போன்றும் மாரியை போன்றதுதான் துப்புரவு தொழிளாளர்களின் வாழ்க்கை என்பதை அழகாக புனைந்திருக்கின்றார் மலர்வதி.

ஒரு நாவலோ,  சிறுகதையோ, ஒரு கவிதையோ நமது வாழ்வில் நடக்கும் சம்பவங்களின் பிரதிபலிப்புதான் இந்த சிறு துளிகள்..அவை நமக்கு ஒரு படிப்பினையை நோக்கி நகர்த்தும் இல்லையென்றால் நம்மை படிக்கல்லாய் மாற்றி மற்றவர்களுக்கு ஆறிவுரை சொல்லி நகரும். நமது சமுகத்தில் கடைநிலையில் உள்ள மக்களின் வாழ்வை உள்ளும் புறமுமாக மேய்ந்திருக்கின்றார் மலர்வதி. 

பெரிதும் பேசப்பட்ட இந்த நாவல் மலேசிய தமிழர்களிடம் அதிகம் புழக்கத்தில் இல்லாத ஒரு சொல் தூப்புக்காரி .இங்கு தூப்புக்காரி என்றவுடன் ரகசியத்தை உளவு பார்க்கும் ஒரு பெண் என்ற பார்வைதான் இங்கு உண்டு. துப்புரவு என்ற அழகிய தூயத் தமிழில் அது  தமிழ் நாட்டின் தென் கோடியில் உள்ள மக்களின் பேச்சுத்தமிழில் “தூப்புக்காரி” ஒரு இலக்கியம் படைக்க முற்பட்டுள்ளார். தமிழ் நாட்டு எழுத்தாளர் மலர்வதி

. துப்புரவு தொழிளார்களின் வாழ்வு என்பது சமுகத்தில் தள்ளிவைக்கப்பட்ட ஒரு சாராரின் வாழ்க்கை. ஈனமாகவும் அதே சமயம் அழுக்கானவர்களாக பார்க்கும் இந்த சமுக கட்டமைப்பின் பின்புலத்தை பார்த்தால் அங்கு சாதி என்ற தீண்டாமை கோரத்தாண்டவம் நமக்கு தெரிய வரும். கனகம் , மாரி ரோஸ்லின் போன்றவர்கள் இல்லை என்றால் தூய்மைகள் அற்று நாமும் துன்பத்தை சார்ந்து வாழும் நிலைதான் வரும்.
 வாழ்வின் சித்தாந்தங்களை பேசும் தூப்புக்காரி இங்கு ஒரு தத்துவர்தமான சில பொன் மொழிகளை உதிர்க்கவும் செய்கிறாள். “எப்போதுமே உழைப்பு வீணாகி போகும் போது உள்ளம் உடைந்து போகும்” என்கிறார்.

மலம் அள்ளி மூத்திரத்தை கழுவி துப்புரவு செய்து தூய்மைக் காக்கும் இவர்களின் வாழ்வு ஏன் இவ்வளவு மகா கேவலமாக பார்க்கப்படுகிறது? அது சமுகத்தின் பொது புத்தியாக இருக்கும்மோ? 

மன அழுக்கோடு போலி வாழ்வு வாழும் மனிதர்களை ஏற்றிப் போற்றும் இவ்வுலகம் அழுக்குகளை நீக்கும் அன்புடையவர்களை எற்பதும் இல்லை போற்றுவதும் இல்லை.

“எல்லாம் ஒரு காலத்துக்குதான் அதுக்கபுறம் வாழ்க்கை வலிதான் பெரிசா தெரியும்.” விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் தொழில்ச் சார்ந்த அனுபவங்களையும், அதன் உணர்வுகளையும் ஒரு கதை அம்சத்தோடு நகர்த்திச் செல்லும் தூப்புக்காரி “உடம்புன்னா என்ன நெனச்ச .... கொஞ்ச, கனவுகளை சொமக்குற கூடு” என்று சொல்லி நம்மையும் அவர்களின் மொழி நடைக்கு கொண்டு சென்றுள்ளார்.

ஆனால் வாழ்வின் எதார்த்தத்தையும் அதன் கோட்பாடுகளையும் உடைக்கும் நினைக்கும் மாரியை போன்றவர்களின் சிந்தனை திறனை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். இழிவாக பார்க்கும் இது போன்ற தொழிகளை இயந்திரங்களை வைத்து செய்தால் என்ன? மானுட குலத்தின் பரிமாண வளர்ச்சி படிகளின் இழிவுத் தொழில்கள் இல்லாமல் ஒழிந்து போகும் அல்லவா?

தன் வெந்து நோகும் அதே தொழிலில் பொத்தி பொத்தி வளர்த்த மகளையும் இழுத்துச் செல்லும் காலச்சூழலில் ஒரு தாய்யின் வேதனை மனதை எந்த ஒரு தாயாலும் தாங்கிக் கொள்ளமுடியாத போது ஒரு பெண்ணின் மனப் போராட்டத்தை சொல்வதற்கு வார்த்தைகளால் சிருஷ்ட்டிருக்கின்றார் தூப்புக்காரி. மனோவின் வெறுமையான காதலில் சிதைந்து போகும் பூவரசியின் சின்னம் அவளின் குழந்தை, அதை வாழவைப்பதற்கு புதுப் பரணி பாடி கதையை முடிவுக்கு கொண்டுவந்துள்ளார் மலர்வதி.

காவியம் போன்றதொரு கதையில் புதுமையில்லை புரட்சியில்லை. சாதரணமான நடைமுறை வாழ்வை விளிம்பு நிலை மக்களைக் கொண்டு நிரப்பியுள்ளார். தன் அனுபவத்தின் சாரத்தை கதை வழி கொண்டுவந்த தூப்புக்காரி அடிமட்ட மக்களின் அவர்கள் சார்ந்த எண்ணத்தின் ஊடே அவர்களின் பேசும் மொழித் தன்மையோடு.நம்மை நெருங்கியிருகின்றார்.

 நாவலில் மனித நேயத்தையும், ஏற்ற தாழ்வுகளால் மனிதர்கள்  மனதால் உடலால் வதைப்படும் அவதியையும் அவர்களின் கருணையை எதிர்ப்பார்க்கும் அவலத்தையும சுட்டி காட்டி இந்த நாவல் கடந்து செல்கிறது.

வர்க்கம் சார்ந்த சில மனிதர்களின் நிதர்ச்சனமான உண்மைகளை நம் கண்முன்னே போட்டு உடைத்துள்ளார். சாதாரண மொழியில் சொல்வதாய் இருந்தால், ஒரு துஸ்ட்டு வைக்காமலே ஒரு ஓவியத்தை முடித்து வைத்துள்ளார்.

மலத்தின் வாசத்தை எழுத்திலே பதித்திருக்கின்றார். அவை வாழ்வின் கருமைகளை படர்ந்து உதிர்ந்து மண்ணோடு மண்ணாய் கரைந்து போகின்றன. 

February 12, 2015

கவித்துவமான கவிஞர் கண்ணதாசன்


 

 
 

கவியரசு கண்ணதாசன் தமிழ்க்குயிலாக தனக்கென்று ஒரு தனி அடையாலத்தை பதித்துவிட்டு சென்ற கவிக்குயில் . எண்ணில் அடங்கா பாடல்களை தந்து பாடலாசிரியராகத்தான் பொதுவாக அடையாளப்படுத்தி சென்றாலும் இந்த தென் பாண்டி தந்த தென்பாங்கு கவிஞன், கவித்துவமான தன் பாடல்கள் வழியும் கவிதைகள் வழியும் ஒரு தனித்துவமான வாழ்வியல் கவிஞனாக தன்னை காட்சிப்படுத்தி சென்றுள்ளார்.

புயல் வந்த சீற்றம், அது போன பின்பு தெரியும். புரட்சி கவிஞன் பாரதிதாசன் புயல் போன்றவர். புரட்சி விதைகளை துவி புது பரணி பாடிச் சென்றுள்ளார். கவிஞர் கண்ணதாசன் தென்றல் போன்றவர் . தென்றலின் இனிமையும் அதன் குளிர்ச்சையையும் உணரும் போது இன்பம். அந்த உணர்ச்சியின் பிம்பம்தான் கவிஞர் கண்ணதாசன் அவன் மாந்தளிர் கொய்து சாறுமாந்தும் ஒரு மாங்குயில். அதனால்தான் கலவிக்குளியிலில் கூட ஒரு காப்பியம் படைக்க முற்படுகின்றார்.

தோள் கண்டார் தோளே கண்டார்;

தொடுகழல் கமலமென்ன

தாள் கண்டார் தாளே கண்டார்

தடக்கை கண்டாரும் அஃதே

(கம்பராமாயணம், பாலகாண்டம்: உலாவியற் படலம்:19)

 என்ற  கம்பனின் வரிகளை

தோள் கண்டேன் தோளே கண்டேன்                                                              தோளில் இரு கிளிகள் கண்டேன்                                                                                    வாள் கண்டேன் வாளே கண்டேன்                                                            வட்டமிடும் விழிகள் கண்டேன்”    

 எளிய தமிழில் மக்களிடம் கொண்டு செல்வது கண்ணதாசனை விட யாராக இருக்கமுடியும்?

 

                                                                                     

சொல்லழகு , அணியழகு, பண்பு நய அழகு மிக்கதொரு கவி நமக்கு கிடைத்திருக்கிறது.

“தாயும் கடன் பட்டார்

தந்தையும். உடன்பட்டார்

யானும் உயிர் பெற்றேன்

யாக்கை என்னு வடிவுற்றேன்.”

 

 கவிதையின் ஊடாக ஒரு இறவா கவியை தன் வாழ்வியலை சார்ந்து பாடமாய்  நமக்கு சொல்லிவிட்டு செல்கிறார்.

தத்துவத்திற்கு மட்டும் கவிஞன் அல்ல அவன். காதலுக்கும் அவன் கவிஞன்தான். சங்க காலம் தொட்டு  இன்றைய காலம் உள்ளவர் வரை பாடிய கவிதைகளின் திறன் உரைப்பது என்பது தேனின் சுவையை உண்டு நூகர்ந்தால் அந்த தேன் கவிச்சுவை தரும் இன்பம் கண்ணதாசனின் கவிதை வரிகள். அதன் பட்டறிவை காமதேனாக வடித்தால் அந்த கவிஞனை கம்பரசம் மிஞ்சும் கண்ணதாசன் என்றே கூறலாம்.

பாட்டுத்திறத்தாலே இவ்வைகத்தை பாலித்திட வேணும்! என்றார் பாரதி. சினிமா என்ற தளத்தில் இருந்து பாடல்களை புனைந்த பாடலாசிரியர்கள் மத்தியில் சமுக திறன் கொண்ட படைப்புக்களை கவிதையாக கொணர்ந்தவர் கண்ணதாசன். அவரின் கவிதையில் புதுமையை பார்பதைவிட பழந்தமிழ் சிந்தனைகள் அங்கங்கே புதுமையை போர்த்தி போற்றி மிளிர்ந்து நடைப் பயின்றிருக்கின்றன என்றால் அது பொய்யல்லா மெய் என்பதை உறுதியாக கூறலாம். அதனால்தான் அவரின் கவிதை நயங்களில் காலத்தால் முற்பட்ட இளங்கோவையும் கம்பனையும்  காணலாம்.

“நதியில் விளையாடி கொடியில் தலைசீவி

நடந்த இளம் தென்றலே வளர்

பொதிகை மலை தோன்ற மதுரை நகர் கண்டு

மொழிந்த தமிழ் மன்றமே” 

சினிமா பாடல் என்றாலும் அவன் கவிதையில் சந்தம் சிந்து பாடும் இனிமை நற்றமிழ் தேன். வார்த்தைகள் தாங்களாகவே வடிவமைத்துக் கொண்டு அவர் இருந்த திக்கு நோக்கித் படையெடுத்திருக்கின்றன.

கற்கண்டுகளென வந்து விழும் சொற்களோ அவரைக் கரங்கூப்பித் தொழுது அவர் கட்டளைக்கேற்பக் கவிதைகளாக உருப்பெற்றன

“மாடத்து நிலவொளிர

மைவார்த்த விழியோளிரக்

கூடத்தில் நடனமிடும்

குத்துவிளக் கொளிமயங்கப்”

என்கிறார்.

பாட்டின் பாட்டாக காவியத்துள் காவியமாக  விளங்கும் மற்றோரு இறவா கவிதை. உணர்ச்சி என்பது கவிதையின் உயிர் போன்றது. அதில் தோன்றும் உறவு நிலை கவிதையை உணர்ந்து அனுபவித்து இன்ப நிலையை ஏய்தும் மன ஊடாக கவிதையை வாசகனான நம் உணர்வுகளை தட்டி எழுப்பும் ஓரு சிறந்த கவிஞன் நம் புலன்களோடு ஐக்கியம் ஆகிறான். இதனால்தான் கவிதையிலுள்ள கவிஞனின் உணர்ச்சிகள் நம்மிடமும் மேலேழுகின்றன.