August 24, 2011

முள்வேலிக்குள் முகச்சித்திரங்கள்


வேடிக்கை மனிதராய்
வேதனைகளை சுமந்து
வாடிக்கையாய் போனது
எம்மின வாழ்க்கை

முகம் தெரியாத
மலேசிய நாட்டில்
முழு விதைகள் இட்டது
எம்மினம்
அடந்த காட்டில்
ஆலமரமாய்
முளைத்தது எம்மின
வேர்கள்

வெளிச்சத்தை
தேடிவந்தவர்கள்
இருட்டினில்
ஓய்ந்து போனார்கள்

எங்களின்
முன்னோர்களின் வாழ்க்கை
மூடு மந்திரமாய் தோட்டத்தில்
முடங்கிபோனது.

ரப்பர் மர காடுகளின்
ரத்தம் போல
உறுச்சப்பட்டது
எங்களின் ரத்தம்

உரமிட்டு
வளர்ந்தது அல்ல
இந்த மரங்கள்
எங்களின்
வியர்வையால்
துளியால் எழுந்தது.

ஒவ்வொரு மரத்தின்
வேர்களில்
எத்தனை மங்கமாக்கள்
மறைந்திருப்பார்கள்?

ஒவ்வொரு இலைகளில்
எத்தனை குப்புச் சாமிகளின்
உதிர்ந்திருகின்றார்களோ!

தீம்பார் நிரைகளில்
எத்தனை கருப்புச் சாமிகளின்
கல்லரைகள் கரைந்திருக்கிறதோ?

இங்கு
மரங்கள் வளர்ந்த அளவுக்கு
எங்களின் வாழ்க்கை உயரவில்லை
நிலங்கள் உயர்ந்த அளவுக்கு
எங்கள் நெஞ்சங்கள் குளிரவில்லை
என்றும்
கரைகளை தொடாத
கலங்கள் போல
கலங்கரை
விளக்குகளை தேடுகிறோம்

கருப்பு தமிழர்களென்று
களங்கத்தோடு கரைக்காண
விளக்கவுரையுடன் முகவரி
எழுதும் எங்கள் நிறம்

தீயிட்டு
கொளுத்தப்பட்டது அல்ல
எம்மின தேகம்
சுட்டும் ஒளியில்
துயிலாமல்
உழைத்த வர்கத்தின்
வேதனை குறியீடுகள்

வேடிக்கை மனிதராய்
இருந்துவிட்டால்
வேதனைதான்
வேள்விப்பாதைகள்
சாதனைகளை நாடிவந்து
சாக்குழியில் விழ்ந்து
போனவர்களா நாம்?
Post a Comment