May 28, 2011

நெஞ்சை உறைய வைக்கும் உண்மை சம்பவம்


வட்டிப்பணம்

மணி 11.00 pm

இடி மின்னல் போல் துப்பாக்கியால் சுடும் ஓசை அந்த அறை முழுவது வியப்பித்துக் கொண்டிருந்தன. வெளியில் இருந்த நிசப்த்தமான அமைதியை கலைத்து அகோர சத்ததுடன்....

“டேய் ..... அவன சுடுங்கடா ...... சுடுங்கடா...... விட்டுடாதிங்கடா”
தொடரும்.........

பாகம் 2

டேய் முருக..... அவனை தப்பவிடாதடா .....அதோ ...... அதோ......ஓட்டு மேலெ ஏறிட்டான் டா.... அவனை சுடுங்கடா...... சுடுங்கடா......டேய்...... என்னடா விளையாடுறிங்க்க......இப்படியா விளையாடறது?... நானா கடுப்பாயிடுவேன் தெரியுமா......மட்டமா விளையாடுறிங்க நீங்க...... என்று கோபத்தில் பொரிந்து தள்ளினான் ஒரு 20 வயது மதிக்கத்தக்க இளைஞன். அவனுடன் சேர்ந்து விளையாடி அவன் நண்பர்களுக்கும் செம ‘தென்சன்”. ஒருவர் மீது ஒருவர் பழி போட்டுக்கொண்டு மற்றவர்களை திட்டி திர்த்துக் கொண்டார்கள்.

டேய்..... டேய் மெதுவா விளையாடுங்கடா..... இப்படியா சத்தம் வைத்து விளையாடுவிங்க? இது ரத்திரி தெரியும்மில்ல? என்று சொல்லிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்த ஜெயம் அந்த counter strike என்னும் மிகவும் பிரபலமான துப்பாக்கி சண்டை காட்சிகளுடனும் அருமையான ஒலி ஒளி அமைப்பிகளுடன் கூடிய அந்த வீடியோ விளையாட்டை விளையாண்டுக் கொண்டிருந்த அவர்களை பார்த்து சத்தத்தை குறைத்து விளையாடும் மாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

Cyber cafe என்று சொல்லக் கூடிய இணையத்த தளத்தின் முதலாளிதான் ஜெயம். கடந்த ஐந்து வருடமாக சிறப்பகாக அங்கு தொழில் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் ஜெயம் இன்று தன் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்புமுணை ஏற்பட போகிறது என்பதை அவர் அறிந்திருக்கவில்லைதான். காலம் தன் கொடிய செயலை அரங்கேற்ற காத்துக் கொண்டிருப்பதை யார் அறிவர்?

அந்த அறை, சற்று மங்கிய வெளிச்சத்தில் மிதந்துக் கொண்டிருந்தது. கம்பியுட்டர் மோனிட்டரின் வெளிச்சம் எங்கும் பரவிக் கிடந்தது. நான்கு மூலைகளிலும் நான்கு விளக்கு மிகவும் குறைந்த ஒளியை அதுவும் நீல நிறத்தை அந்த அறை முழுவது பரச் செய்தது. எதோ ஒரு ரம்மியமான சுழ்நிலை. இதமான குளிர் “ஏர்க்கொண்டிசன்” பெட்டியில் இருந்து அந்த அறையை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு ஏழு எட்டு வாடிக்கையாளர்கள் நிறைந்திந்தனர். அவர்கள் அங்கு வரும் நிரந்திர வாடிக்கையாளர்கள். “தம்பிங்களா ! சரிய 12 மணிக்கு கடையை அடைக்கைப் போறேன்” என்று சொல்லி அங்கிருந்த தொலைப்பேசியை எடுத்து தன் நண்பருக்கு “போன்” போட்டார்.
“ராம்! என்ன வரனு சொன்னிங்க ஏன் இன்னும் வரலா? 12 00 மணிக்கு நானு கடையை கடையை அடைக்கப் போறன். கொஞ்சம் சீக்கிரம் வாங்க” என்றார்.

“கொஞ்சம் wait பன்னுங்க ஜெயம்..... இப்பதான் ஒருத்தன பார்த்திருக்கிறேன் ..ரொம்ப நாளா எனக்கு காசுக் குடுக்கமா ஏமத்திக்கிட்டு இருந்தான். அவன்கிட்ட பேசிட்டு வர்ரேன்..... கொஞ்சம் “வெய்ட்” பன்னுங்க வந்துறன்.” என்று சொல்லி மறு முனையில் போனை வைத்தார்.

கரு மேகங்களுக்கு மத்தியில் சிறுக சிறுக தன் உடலை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது நிலவு. கரும் மேகங்கள் அன்று வான் எங்கும் பரவி கிடந்தன. அடுத்து நிகழப்போகும் அந்த சோக நிகழ்வுகளை பார்க்க விருப்பம் இல்லையோ என்னவோ அந்த நிலவுக்கு. வானுக்கும் மண்ணுக்கும் இடையே அன்று இருள் ஒரு உடன்படிக்கை செய்துக் கொண்டன போல. எங்கும் இருள் படர்ந்திருந்தன அந்த இரவில், அங்கும் இங்கும் பரவிக் கிடந்த நட்சத்திரங்கள் மட்டும் கண் சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன.

தெரு முனையில் இருந்த ஆபேக் சீபூட் கடை இன்னும் இன்னும் களைக்கட்டிக் கொண்டிருந்தது. நீண்ட வெள்ளை பல்புக்களின் வெளிச்சம் அந்த கடையை இன்னும் பளிச் என்று காட்டிக் கொண்டிருந்தது. அங்கும் இங்கும் சிலர் சீன உணவுகளை ஆடர் கொடுத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அங்கு இருந்த சில இளைஞர்களின் “தண்ணி” விருந்துகள் இன்னும் சிறப்பாக நடந்துக் கொண்டிருந்தன. எதை எதையோ உரத்த குரலி பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்பொழுது........

அந்த இரவை கிழிந்துக் கொண்டி அதி நவீன புத்தம் புது bmw ரக வாகனம் வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்துக் கொண்டு அந்த தெரு முணையை கடந்து வேகமாக ஜெயம் கடையின் முன் வந்து நின்றது. அந்த வாகனத்தில் இருந்து கிழ் இறங்கிய ஒரு திடகத்திரமான ஆள். கட்டழகர் போட்டியில் முதல் பரிசு வென்றவர் போல் கட்டுமாஸ்தான தன்னுடைய உடலில் அங்கங்கே மிகவும் உறுதியாக புடைத்துக் கொண்டு நின்ற அவரின் புஜங்கள் கண்டிப்பக 10 ஆடவர்களிடம் ஒண்டி நின்று சண்டை போடும் திறன் படைத்தவராகத் தான் இருப்பார் போலும்...

வந்த அந்த மனிதர் ஜெயமின் கடையை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார்.
“ஆய் ராம்” என்று சொல்வதற்கும் அவர் உள்ளே வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

“என்னாலா இவ்வளவு லேட்ட வர என்ன பிரச்சனை? என்று கைக் கொடுத்தார் ஜெயம். ......இல்ல,..... ரொம்ப நாளா எனக்கு டிமிக்கு கொடுத்தவன இன்னகிக்கி புடிச்சுட்டேன்...... அவன்கிட்ட பேசிட்டு வர கொஞ்சம் லேட்டாயிட்டது” என்று சொல்லி அங்குள்ள ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். மிகவும் நவீன ரக காரில் வந்திருந்தாலும், எனோ அவர் முகம் வேர்த்திருந்தது. ஒரு கைகுட்டையை எடுத்து தன் முகத்தில் வழிந்த வேர்வை துளிகளை துடைத்துக் கொண்டார்.

ராம் மிகவும் வெற்றிப் பெற்ற ஒரு மனிதராகவே ஜெயத்திற்கு காட்சி அளித்தார். அவரின் வட்டித் தொழில் அபரிதமாகவே போய்க் கொண்டிருந்தது. மிகவும் ஆபத்தான வட்டித் தொழிலில் பெரும் பணத்தையும் சம்பாதித்திருக்கிறார். ஒரு முன்னாள் கட்டழகரான திரு ராம் தன்னுடைய உணவிலே கட்டுப்பாடகவும் கவனமாகவும் இருந்து தன்னுடைய கட்டுடலை பேணிக் காப்பதற்கு பெரும் தொகைகளை செலவு செய்திருப்பார் போல. .


மணி 12.mt nigth


இராமும் ஜெயமும் வழக்கம் போல் பேசிக் கொண்டிற்கும் போது . அந்த cybercafe- வின் கதவை திறந்த ஒரு கருத்த உருவம் அவர்களை வெறித்துப் பார்த்து. அப்பால் நடந்து அந்த இருளிலே கலந்தது.

........தொடரும்.....................

May 24, 2011

வட்டிப்பணம்



நெஞ்சை உறைய வைக்கும் உண்மை சம்பவம்.

மணி 5.00 pm

வானம் இருண்டுக் கொண்டிருந்தது. மழை வருமா வராத என்று சொல்ல முடியாத ஒரு பருவ நிலை. காற்று பலமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது. புயல் காற்றின் வேகத்தில் இல்லை என்றாலும். காற்று சுழலும் வேகம் என்னமோ ஊழிக் காற்று ஓடி வந்துக் கொண்டிருப்பது போல உணர்வு ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தது. மர கிளைகள் அகோரமாய் அசைந்தாடும் காட்சி பெரும் பெரும் பூதங்கள் அந்த அமைதி பூமியில் பெரும் பூகம்பத்தை கிளப்பிக் கொண்டு வருவது போல் இருந்தது.

மணி 6.00 pm

பெரும் மழை எதிர்ப்பார்த்த அந்த பூமி, சிறு மழைத் தூறலில் சற்று நேரத்தில் ஒய்ந்து போனது. கரு மேகங்கள் கலைந்திருந்தன. பெரும் மழை பெய்வதற்கான அடையாலம் மறைந்து போய்விட்டன. நீண்ட கடைத் தெரு வரிசைகள் ஒவ்வொன்றாக விளக்குகள் எரியத் தொடங்கின. இருள் மறையவும் வெளிச்சம் பரவவும் அமைதி கொண்டிருந்த அந்த பூமி காக்கைகளின் கரைதலில் இருந்து விடுப்பட முடியாமல் இரவை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தது அந்த அந்தி நேரம். காக்கைகளின் இரைச்சல்களில் அகப்பட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த சிறு கடை தெருக்களுக்கு இன்று காக்கைகளின் கூக்குரல் ஏனோ சற்று வித்தியாசமாகதான் இருந்தது. எதோ அங்கு காலன் வந்தது காத்திருப்பது போல் கரைந்துக் கொண்டிருந்தது.

மணி 7.00 pm

சிறு மழைத்துறலில் நனைந்திருந்த பூமியாய் அந்த கடைத் தெருக்கள் மக்களின் நடமாற்றம் இப்போழுது அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. எங்கும் பேச்சுக் குரல் மக்களின் கூக்குரல் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தன. சிறு பட்டிணமாக இருந்ததாலும் அந்த பூமி எம்போழுதும் சுறுசுறுப்பாக இயக்கி கொண்டிருக்கும். பொருட்கள் வாங்குவதில் இருந்து. பேசி திரிவது வரைக்கும் அங்கு நடக்கும் வாடிக்கை நிகழ்வுகள் தான்.

மணி 8.00 pm

கடைகளின் எதிரிலே இருந்த புல்வெளி தரைகள் சிறு தூறலால் நனைந்திருந்தனால் , அங்கு வரும் கார்களின் வெளிச்சம் பட்டு எதோ பனித் முத்துக்கள் சிதறிக் கிடப்பது போல தெரிந்தது.அங்கு போடப்பட்ட சிமிண்டு பென்ச்சுகளில் சில அன்னிய தொழிளார்கள் கும்பலாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர்களின் சிரிப்பொலி தெரு முணை வரைக்கும் கேட்டது. அவர்களுக்கு எங்கே தெரியப்போகிறது. காட்சிகள் மாறும், காலன் காத்திருக்கிறான் என்று?.

பரபரப்பகாக தெரு ஒரத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த ஆப்பெக் சீப்பூட் சாப்பட்டுக் கடையில் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. அங்கு சீனர்கள் சாப்பிடுகிறார்களோ இல்லையோ ஆனால் தமிழ் இளைஞர்கள் தண்ணி அடிப்பதற்கேன்றே கூடிவிடுவார்கள். அவர்களின் கச்சேரி வெடிய வெடிய நடக்கம். கூத்து கும்மாளம், ஆட்டம் பாட்டம் என்று அந்த இடத்தை அதிர வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அது வாடிக்கையான நிகழ்வுகள்தான் நம் இளைஞர்கள் கூடுவார்கள். குடி போதையில் அடித்துக் கொண்டு பிரிந்து ஓடுவார்கள்.

மணி 9.00 pm

“மச்சான் அவனை போடனும் மச்சான்” என்று குடி போதையில் ஒரு இளைஞர் உளறிக் கொண்டிருந்தான். அவனை சுற்றி ஐந்து ஆறு இளைஞர்கள், “என்ன நடந்ததுனு சொல்லு மாம்ஸ், ஒரு கை பார்துடுவோம்” என்று அவன் நண்பனை உசுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். பீர் போத்தல்கள் அங்கு நிறைந்திருந்தன. எப்படிக்கும் ஒரு 200 வெள்ளிக்காவது அவர்கள் குடித்திருப்பார்கள் போல. பாவம் யார் பணமோ? இன்னும் எவ்வளவு குடிப்பார்களோ? யாருக்கு தெரியும்?

மணி 10.00 pm

அந்த சீன ஆபேக் கடைத் தெரு வரிசையில் சற்று தொலைவில் இருந்த முடி திருத்தகத்தை மூடிக் கொண்டிருந்தார் பரமசிவம். “என்னணன கடையை சீக்கரமாவே சாத்திரிங்க?” என்று பக்கத்து கடையில் இருந்து குரல் வந்த திக்கை பார்த்தார் பரமசிவம். “ஆமாண்ண ஆளு இல்லைணா . அதான் கடையை சாத்தறேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டு நாளு ஐந்து சூடத்தை எடுத்து கடை எதிரிலே ஏற்றி வைத்தார். சூடம் நன்றாக பற்றிக் கொண்டு தக தக வென எரிந்தது. “சரிண்ணா அப்ப நான் கிளம்பறேன்” என்று சொல்லி விடு விடு என்று நடக்க ஆரப்பித்தார் பரமசிவம். அவர் நடப்பதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் பக்கத்து கடை முதலாளி ஜெயம்.

“பாவம் பரசிவம் ஊர்விட்டு ஊர்வந்து இங்கு வந்து பிழைப்பு நடத்திக் கொண்டுயிருக்கிறார்” என்று தனக்குள் முனுமுனுத்துக் கொண்டார். மனைவி மக்களை விட்டு கடல் கடந்து வாழ்வது என்பது சாதரணமான செயல் அல்ல. எவ்வளவு துன்பங்களையும் துயரங்களை சுமந்துக் கொண்டு நம்மிடம் சிரித்து போசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டார். பரமசிவத்தின் முதலாளி மலேசியராக இருந்தாலும் கடையின் முழு பொறுப்பு பரமசிவத்திடம் ஒப்படைத்திருந்தார். ஏன் ஊர்கார்கள் சாதரண உடல் உழைப்பு தொழிலாளியாகத்தான் வருகிறார்கள், ஏன் சிறு முதலிட்டார்களாக வருவதில்லை. இன்று சாதரணமாக வரும் இந்தோனேசியர்களும் பாகிஸ்தானியர்களும் கடைகளை திறந்து முதலாளிகளாக மாறும் போது இவர்கள் ஏன் தயங்குகிறார்களோ என்று தெரியவில்லை. மனம் இருந்தால் மார்க்கம் உண்டுதானே என்று நினைத்துக் கொண்டு தன் கடையின் தெரு முனையப் பார்த்தார் ஜெயம்.

அவரின் கடை அந்த கடை வரிசையில் கடைச்சிக்கு இரண்டாவது கடை. பலர் கடைகளை மூடிவிட்டு கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். எங்கும் நிசப்பதம். ஆரவாரம் படிப்படியாக குறைந்துக் கொண்டிருந்தன. தெரு விளக்கு அன்று ஏனோ எரியவில்லை. அந்த இடத்தை இருள் கவிக்கொண்டிருந்தன. சில சமயங்களில் அந்த கடையை கடந்து செல்லும் ஒரு சில மோட்டார் வாகனங்கள் உமிழும் ஒளியை தவிர வேறு எந்த வெளிச்சமும் அங்கு இல்லை அவ்விடத்தில். ஏனோ தெரியவில்லை ஜெயத்திற்கு இன்று கடையை சீக்கிரமாக சாத்தவேண்டும் போல ஒரு உள் உணர்வு எழுந்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பொழுதான் ஞாபகம் வந்தது, தன் நண்பர் வருவதாக சொன்னாரே ஏன் இன்னும் வரவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டவராய் சற்றென்று தன் கடையின் உள்ளே நுழைந்தார்.

மணி 11.00 pm

இடி மின்னல் போல் துப்பாக்கியால் சுடும் ஓசை அந்த அறை முழுவது வியப்பித்துக் கொண்டிருந்தன. வெளியில் இருந்த நிசப்த்தமான அமைதியை களைத்து அகோர சத்ததுடன்....

“டேய் ..... அவன சுடுங்கடா ...... சுடுங்கடா...... விட்டுடாதிங்கடா”

தொடரும்.............

May 23, 2011

மாக்கோலமாய்


உலகை விஞ்சும்
உண்னத கவிதை நெஞ்சம் - அது
உனக்குள் பெருக்கெடுக்கும்
உண்மை அன்பின் வெள்ளம்

மாக்கோலமாய் மலர்ந்திடும்
மனிதர் நெஞ்சம் - அது
மறைகளை உணர்ந்திட
மாசுகள் கறைந்திடும் உள்ளம்

கரைச் சேர்ந்திட
கடவுளை நாடுங்கள் - அது
கறைகளை போக்கிடும்
கடவுளின் கருணை இல்லம்

ஈகையோடு வாழ்ந்திட்டால்
ஈசன் திருவடியில் இனைந்திடலாம் - அது
இறையை உணர்ந்திடும் இன்பமயம்
ஈடில்லா இறைவனின் அன்புமயம்

ஏன் தமிழ்? எதற்கு தமிழ்?




தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர் ! .அந்தத் தமிழ் இன்பத் தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர் !
என்று சொன்ன கவிஞர் பாரதிதாசன் இன்று இருந்திருந்தால் கண்டிப்பாக ரத்தகண்னீர் வடித்திருப்பார், காரணம் தமிழர்களின் தமிழ்ப் பற்று அப்படி. தமிழர்கள் அன்று தொட்டு இன்றுவரை அறியாமை என்னும் ஆழிப்பெருங்கடலில் ஆழ்ந்துக் கிடக்கின்றனர்.

எங்கும் தமிழ், எல்லாம் தமிழ் என்று இருந்த நிலை மாறி எங்கே தமிழ் ? என்று வினா எழுப்பும் சுழ்நிலை இந்த தமிழ் சமுதாயத்தில் வளர்ந்துக்கொண்டிருக்கிறது. தமிழராக பிறந்து. தமிழ் மொழி பேசி, தமிழராக வாழும் தமிழர்கள். இன்று சிறுகச் சிறுகத் தமிழ் மொழி பயன்பாட்டையும் தமிழர் பண்பாட்டையும் சாகடிக்கவும் துணிந்துவிட்டனர் ஒரு சாரார். ஒரு சிலர் தமிழ் என்ன சோறா போடுகிறது? என்று வினா எழுப்புகின்றனர்.ஒரு சிலரின் அதிக பிரசங்கிதனமாக தமிழ் பள்ளியே தேவையே இல்லை என்னும் சொல்லும் அளவுக்கு அவர்களின் அதி மேதவிதனம் இருக்கிறது. தமிழ்ப் பள்ளி இருந்து என்ன பயன்? தமிழ்ப் பள்ளிகள், ஆட்டு மந்தைகளின் பிறப்பிடம், முட்டாள்களின் கூடாரம் என்று சொல்லிக் கொண்டு திரிகிறார்கள்.


அன்மையில் என் உறவினர் ஒருவரிடம் சமுதாய நடப்பை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்த போது, சில கருத்துக்கள் மிகவும் காரச்சாரமாக இருந்தது. மலேசிய தமிழர்களின் அறியாமையும், பண்பற்ற செயலையும், இங்குள்ள தமிழர்களின் குண்டர் கலாச்சாரம் தமிழர்களின் பண்பாட்டுக் கூறுகளை எவ்வாறு பாதித்துள்ளன என்பதை ஆவேசமாக பேசிக் கொண்டிருந்தார். இன்றைய குண்டர் கும்பலை சார்ந்த தமிழ் இளைஞர்களின் அராஜகச் செயலையும் ஒழுக்க கேடான செயலையும் கூறி தமிழ்ப் பள்ளிகள் பண்பான மனிதர்களுக்கு பதில் தரங்கெட்ட மனிதர்களை இந்த தரணிக்கு தந்துக் கொண்டிருப்பது ஏன்? அப்படியானால் தமிழ் பள்ளிகளின் சமுக சேவைதான் என்ன? என்று கேள்விக் கணைகளை தொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். இத்தனைக்கும் அவர் தமிழ் பள்ளியில் படித்து. சொந்த தொழில் தொடங்கி இன்று சமுதாயத்தில் ஒரு கோடிஸ்வராக மாறியிருக்கும் நாலும் தெரிந்த மனிதர். தன் இரண்டு பிள்ளைகளுக்கு தமிழ் புரியாது என்பதையும் அவர்களுக்கு தமிழ் தேவை இல்லை என்பதை கவரவுமாக கருதிக் கொண்டிருக்கின்றார். இந்த சமுதாயம் முற்போக்கு எண்ணம் கொண்டிருக்கிறதா இல்லை மடத்தனங்களால் பின்னப்பட்ட பிற்போக்கு எண்ணங்களால் ஆளப்படுகிறதா என்ற வினா எழுகிறது? ஏன் தமிழ் உணர்வுகள், தமிழன் என்ற உணர்ச்சிகள் இல்லாத தமிழர்களை இந்த சமுதாயம் ஈந்துக் கொண்டிருக்கின்றது? மலேசிய தமிழ் சமுதாயம் மட்டும் அல்ல, இந்திய தமிழ்ச் சமுகமும். உலக தமிழ் இனமும் தமிழ் உணர்வுகள் அற்று வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தமிழர்களின் பண்பாடுகளை பற்றியும் தமிழர் குண நலன்களைப்பற்றி பேச யாருக்கு தகுதி உண்டு? தமிழர்களின் நல்ல பண்புக்கூறுகளை இத்தரணியில் தலைச்சிறந்தது என்பதை எத்தனையோ பண்பாளர்கள், தமிழ்ச் சான்றோர்கள் உதாரணமாக இருந்திருக்கின்றார்கள், இருக்கின்றார்கள். நம் முன்னோர்கள் நெடுங்காலமாக அறநெறியில் வாழ்ந்து, அன்பே தெய்வம் அன்பே சிவம் என அளித்த தமிழ்ப்பண்பாடே அதற்குக் காரணம். அதனால்தான் தமிழ் இனம் இன்னும் அழியாமல் வாழ்கிறது.

தமிழர்களின் வீரம், மானம், தியாகம் எல்லாம் தவறாக நெறிப்படுதப்பெறுகின்றன. தமிழ் அறிஞர்களின் அறவுரையும் அறிவுரைகளும் இன்றைய தமிழர்கள் கேட்பாரில்லை. தமிழர் பண்புகளை நல்வழிப்படுத்த நல்ல தகமைமிக்கத் தலைவர்களை இல்லை. நல்ல களமும் தளமும் இல்லை. அதனால்தான் தமிழர்களின் சிறு குறைகள் கூட பெரும் குற்றங்களாக கடிந்துரைக்கப்படுகின்றன. மொழியையும் பண்பாடுகளை மறப்பனால் இந்த சமுதாயம் சாகடிக்கப்படும் என்பதை நம் இனத்தமிழர்கள் உணரவேண்டும்.

தமிழர்கள் தமிழ்ச் சமுதாயத்தை பற்றி கேள்வி எழுப்புகிறார்கள் அதில் ஒன்றும் தவறில்லை. கேள்விக்கணைகளை தொடுத்து தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்வோம். ஆனால் ஒரு சில தமிழர்கள் தன் பிள்ளைகளின் பெயரையே மாற்றிக் கொண்டு திரிகிறார்கள். முன்பெல்லாம் வட மொழிப் பெயர்களை வைத்தார்கள் .சமய அடிப்படையில் அதை ஏற்றுக் கொண்டோம். தமிழர்களுக்கு தமிழே பெயர் வையுங்கள். அதுவும் தூய தமிழ்ப் பெயர் சூட்டுங்கள் என்று நாம் தனித்தமிழ் இயக்கம் வைத்து போராடிக் கொண்டிருக்கும் போது அந்தோ பாவம்! பெரும் தவறாக இப்பொழுது தமிழர்கள் வேற்று மொழி சார்ந்த சாதி அமைப்புக்களின் பெயர்களை தன் மகனுக்கும் மகளுக்கும் நாமமாக சூட்டுவது எவ்வளவு பெரிய அறியாமை என்பதை விட எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் என்று இந்த தமிழர்கள் உணர்ந்தார்களா? இது துரோகத்தனத்தை விட கீழ்த்தரமான செயல் என்பதை இந்த படித்த தமிழர்களுக்கு ஏன் புரியவில்லை? இது ஒரு ஆச்சிரியமான விடயமாகத்தான் உங்களுக்கு படும் ஆனால் உண்மை அதுதான். சாதிப் பெயர்களே வேண்டாம் என்று நாம் தமிழ்ச்சான்றோர்கள் சொல்லும் போது இவர்கள் என்னவென்றால் மற்ற இனத்தவர்களின் சாதி பெயர்களை தன் பிள்ளைக்கு சூட்டுவது எங்கனம் நியாயம்?

தமிழன் என்று தன்னை அடையாளப்படுத்தக் கூட இன்றைய தமிழர்கள் முன்வருவதில்லை. தமிழன் தாழ்ந்தவன். மற்றோர் எல்லாம் உயர்ந்தோரா? சில தமிழர்கள் சற்று சிவத்த மேனியில் இருந்து விட்டால் தான் மலையாள கலப்பு அல்லது தெலுங்கு கலப்பு என்று பறைச்சாற்றுகின்றனர். இனக் கலப்போ இல்லை மொழிக் கலப்போ வன்மையாக கண்டிக்கப்படவேண்டிய ஒன்று அல்ல. வரவேற்கத்தக்க செயல்தான். இருப்பினும் கலப்புறும் தமிழர்கள் தன்னுடைய தமிழ் கலச்சாரத்தை நிலை நிறுத்த வேண்டிய கடமையை மறுக்கலாமா? மற்ற இனக் மொழி கலப்புக்களை வரவேற்கும் தமிழர்கள் தன் தமிழ் இனம் மற்ற தமிழ் குழுக்களோடு கலப்பற்கும் ஒரே தமிழ் இனமாக உருவெடுப்பதற்கும் சாதிகளை காரணங்களை காட்டி மறுப்பது எதனால்?

மலாய் இனம் மென்மையுறுவதற்கு மலேசிய நாட்டிலே பல காரணங்கள் இருந்தாலும் அதிலே மிகவும் முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால் கலப்பு மனம். மற்ற இனம் தன் இனத்தோடு கலப்புறுவதற்கு அவர்கள் இசைகிறார்கள். ஒரு மலாய் இனம் அல்லாதவர் ஒரு மலாய் பெண்யோ அல்லது ஒரு ஆணையோ திருமணம் செய்யும் போது அவர் கண்டிப்பாக இஸ்லாமியாராக மாறவேண்டும். மலாய் கலச்சாரத்தை பின்பறவேண்டும் என்பதை வழியுறுத்துகிறார்கள். அல்லது கட்டயாப்படுத்துகிறார்கள். நாளடைவில் அவர் மலாய் இனத்தோடு கலப்புற்று தன் முந்தைய சமுதாய அமைப்பில் இருந்து தொலைந்து போகுகிறார். நாடு சுகந்திரம் பெறும் முன் மலாய் இனம் 51 சாதவிதம் தான். இன்று 64 சாதவிதம். மலாய் இனமக்கள் தொகை பெருக்கத்திற்கு அவர்களுடைய கலைக்கலச்சாரத்தை பேணிக்காப்பதும் ஒரு காரணம்தான். ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம்? நமது பண்பாடுகளை தொலைத்துக் கொண்டு நிற்கிறோம். சுகந்திரத்திற்கு முன் 12 சாதவிதம் மக்கட் தொகை கொண்ட நாம் இன்று 7 சாதவிதம்தான். எங்கே தொலைந்தோம்? எப்படி தொலைந்தோம்?

என் சொந்த கிராமத்தை சார்ந்த ஒரு நண்பரை அன்மையில் கிள்ளான் வட்டாரத்தில் சந்தித்தேன். இங்கேயே செட்டில் ஆகிவிட்ட அவர் தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றார். அவருடைய பிள்ளைகளின் பெயரை கேட்டவுடன் என்ன சொல்வது என்று எனக்கு தெரியவில்லை. தன் பிள்ளைக்கு வட நாட்டை சார்ந்த ஜாதி பெயரை தன் மகனின் பெயரோடு இனைத்து வைத்திருக்கின்றார். இவர் இனமோ தமிழ் இனம். தாய் மொழியோ தமிழ் மொழி. எனக்கு நன்றாக தெரிந்த ஒரு நண்பர். தமிழ்ப் பள்ளியில் படித்த மாணவர். நல்ல தமிழிலே உறவாட கூடிய நண்பர் அவருக்கு ஏன் இந்த அறியாமை? ஏன் என்று கேட்டேன். தமிழன் என்றால் எவன் மதிக்கிறான்? அதற்காக இப்படியா? தன் சாதி போர்வையை நீக்கவேண்டி மற்றவர்களின் முகம் தெரியாத சாதி போர்வையை போர்த்திக் கொள்ளவேண்டிய அவசியம் என்ன? அதைவிட தூயத் தமிழிலே பெயர் வைத்தால் இவர்களின் மானமும் ரோசமும் குறைந்தா போய்விடும்? அவரைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. சாதிக்காக மதத்தை மாற்றுவது போல் சாதிக்காக இனத்தை மாற்ற முயற்சிக்கிறார் போலும். இதுவும் சாதி மத துவேசத்தில் எழும் தமிழ் இன பற்று அற்ற ஒரு நிலைதான். தன்னலம் மிக்க தமிழர்கள் எப்போழுது தன் இனத்தைப்பற்றி சிந்தித்திருக்கின்றார்கள்?

ஒரு காலத்தில் தமிழ்ச் சிந்தனையும், தமிழர் வாழ்வையும் உணர்த்தவும் காக்கவும், வளர்க்கவும், வாழ்வித்துப் பரப்பவும் எப்படி திருவள்ளுவரும், இளங்கோவும், கபிலர், பரணர், கணியன் பூங்குன்றன், ஓளவையார் போன்ற சங்க புலவர்களும் என்னற்ற தமிழ்ச் சான்றோர்கள் முயன்றார்களே அதே போல் நவீன யுகத்திலும் என்னற்ற அறிஞர்கள் தமிழுக்காக போராடினார்களே அவர்களை போல் அவர்களின் உணர்வுகளை பெற்று நாமும் போராட வேண்டும். தமிழ் இன, மொழி உணர்வை தீ மூட்டி அக்கினி பிழப்பாக உலகை வலம் வர செய்வோம். தமிழன் என்றவுடன் தலை நிமிரச் செய்வோம். குறைகளை மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் தமிழன் உயர்ந்து விட மாட்டான். நிறைகளைச் சொல்லி தமிழர் பண்பாடு இதுதான். இப்படிதான் வாழவேண்டும் என்று தமிழர் பெருமைகளைச் சொல்லி வாழ வழி சமைப்போம். தமிழர்களின் மொழி, இன, கலைச்கலாச்சாரத்தை கட்டி காப்போம். நமது கடமை அதுவென்று முழங்குவோம்.

May 4, 2011

அருட்தந்தை வேதாத்திரி மகரிஷி

அருட்தந்தை வேதாத்திரி மகரிஷி


திருமூலர், திருவள்ளளுவர், தாயுமானவர், இராமலிங்கப் பெருமாள் இவர்தம் மரபு நெறி நின்று ஆன்மீகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயப் பணி ஆற்றி வருபவர் அருட்தந்தை வேதாத்திரி மகரிஷி அவர்கள். மகரிஷி அவர்கள் சென்னைக்கு அருகில் உள்ள கூடுவாஞ்சேரி கிராமத்தில் 1911-ஆம் ஆண்டு எளிய நெசவாளிக் குடும்பத்தில் பிறந்தார்.

சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்குக் கடவுள் யார்? உயிர் என்றால் என்ன? வறுமை எதனால் ஏற்படுகிறது? என்ற கேள்விகளுக்கு விடைகாண வேண்டுமென்ற வேட்கை எழுந்தது. பல ஆண்டுகள் மேற்கொண்ட அயரா ஆராய்ச்சியின் வாயிலாக இக்கேள்விகளுக்கான விடையைத் தானும் உணர்ந்து உலகிற்கும் உணர்த்தி வருகிறார்.

சுய முயற்சியின் மூலமே வாழ்க்கையில் முன்னேறிய அவர் தியான முறைகளில் சிறந்ததான எளிய முறைக் குண்டலினி யோகம், அவயங்களை வருத்தாத உடற்பயிற்சி, தளராத தற்சோதனை, உயிர்ச்சக்தியைப் பாதுகாப்பதன் மூலம் வயோதிகத்தைத் தள்ளிப்போடும் சித்தர்கள் கண்ட நெறியான காயகற்ப யோகம் - இவை இணைந்த வாழ்க்கை நெறியைப் போதித்து, மனிதகுலம் உய்ய அருட் தொண்டாற்றி வருகிறார்.

மேலும் காந்தத் தத்துவத்தின் மூலம் தெய்வநிலை, உயிர்நிலை, அறிவுநிலை இவற்றைப் பொது அறிவு படைத்த சாதாரண மக்களும் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் விளக்கி வருகிறார். மனிதகுல நலனுக்குக் தேவையான கருத்துகளை எளிய நடையில் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் பலநூல்களை எழுதி விளக்கி வரும் மகரிஷி அவர்கள் சுமார் ஆயிரத்து ஐந்தூறுக்கும் அதிகமான கவிகளையும் இயற்றியுள்ளார்.

மனிதகுலம் அமைதியாக வாழ ஏற்ற கருத்துகளையும் சாதனை முறைகளையும் உலகமெங்கும் பரப்பிட 1958-ஆம் ஆண்டில் வேதாத்திரி மகரிஷி அவர்கள் நிறுவிய உலக சமுதாய சேவா சங்கம் இன்று இந்தியாவியிலும், மலேசியா, ஜப்பான், தென்கொரியா, அமெரிக்கா, போன்ற நாடுகளிலும் பல கிளைகளைக் கொண்டு இயங்கி வருகிறது.

இல்லறத்தில் இருந்தவாறே துறவற மனப்பான்மையை மேற்கொண்ட மகரஷி அவர்கள் தமது 81 வயதிலும் உலக சமாதானத்திற்காக அயராத சேவை புரிந்து வருகிறார். பல வருடங்களாக வௌருநாடுகளுக்கும் சென்று ஆன்மீகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

தத்துவத்திலே அவ்தைதத்தையும் யோகத்திலே ராஜயோகத்தையும் பாமர மக்களுக்கும் உணர்ந்து கொள்ளும் வகையிலே அவர் கற்பிக்கும் உளப்பயிற்சி அமைந்திருக்கின்ற காரணத்தால், 'பாமர மக்களின் தத்துவ ஞானி' (Common Man's Philosopher) என்று போற்றப்படுகிறார்.

மகரிஷி அவர்கள் வெளிருயிட்டுள்ள எந்த ஒரு கருத்தும் பகுத்தறிவிற்கோ விஞ்ஞானத்திற்தோ புறம்பானதல்ல என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நன்றி : உலக சமுதாய சேவா சங்கம் ,1993