April 15, 2011

இதுவும் வாழ்க்கை தத்துவம்........



சலனமற்ற இரவுப் பொழுது
மிகவும் நீண்டிருந்தது
நட்சித்திரம் நிரம்பிய வானம்
இருண்ட லோகத்தில்
மின்மினி பூச்சிக்களாய்
கண் சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன.

வென்னோளியை
உமிழ்ந்தி கொண்டிருந்தது சந்திரன்
தன்னொளியில்
குளிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது பூமி.

இரவு மயங்கும்
அற்புத கோலம்
மிகவும் ரம்மியமாய்
மனதை வருடிச் சென்றது

கனவுகள் போல
மீண்டும் ஒரு விடியலுக்கு
ஏங்கித் தவிக்கிறது வானம்

அதிகாலை பனி மழையிலே
அகிலமெங்கும் நனைகிறது குளிரிலே
இன்முகத்தோடு வரவேற்கிறது
இளஞ்ச்சூரியன்.........................
ஜொலிஜொலிக்கும் வானம்
பொன் வண்ணத்தை வாரி வழங்கி
தரணியெங்கும் தன்னொளி
படர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறது

ஆழ்ந்த தூக்கத்தின் சுகத்தை உணர வைத்து,
நெடும்இரவுப் பொழுதினுடைய
இன்பத்தை புரிய வைப்பதற்காகவே
படர்ந்து கொள்கிறது பகல் பொழுது

தொடும் வானத்திலே
நெடும் கோனத்திலே
வலைந்து வானவில்லாய்
மறைந்து நிற்கும் பேரழகு

அந்தி சாயும் வேளையில்
இனிய தென்றலோடு உலாவும்
பூக்களின் வாசத்தினை
இதயத்தோடு ஏந்தி நிற்கும்
அற்புத காட்சி
மாட்சிக் கொள்ளும்
சூரியனின் அஸ்த்தமனமும்
உவகைக் கொள்ளும் நேரமாகவே
உவந்து நிற்கிறது........................


மாலையும் இரவும்
சந்திக்கும்
மதிமயங்கும்
வேளையிலே
இயற்கை அன்னையோடு
பிறந்து மாய அழகு தோற்றம்.

வாழ்க்கையின் கோடுகளை
வரைந்து விட்ட மரக்கிளைகள்
உயந்த்து நிற்கும் வானத்தை போல
பரந்து விரிந்து நிற்கிறது

இதுவும் வாழ்க்கை தத்துவம்........
Post a Comment