March 9, 2011

தன்னை உணர்தல் என்பதும் ஞானம்


என்
வாழ்க்கை
கறைகளுக்கு
கல்லறை கட்டிக்
நான் சிற்பியாகிவிட்டேன்

என்
இருட்டறை
இதயத்துக்கு
வெள்ளை அடித்துக்
எனக்குள்
ஞானியாவிட்டேன்

என்
நினைவுகள்
நிர்வாணமாய் பிறந்திருப்பதனால்
அதற்கு ஏற்ற உணர்வுகளை
அதன் மேல் போர்த்த முடியாமல்

எனது
ஆத்தமாவின் கவிதைகள்
நெஞ்சத்தில் முகிழ்ந்து
வலிக் கொண்ட வார்த்தைகளாக
வீங்கி பெருத்திருக்கின்றன.

என்
மூச்சு காற்று
உணர்வுகளை உரசி
தீக் குச்சி பிழப்பாய்
ஏக்கத்தின் வழி
அறிவுறைக் கூறி
வாழ்க்கையை கடக்கிறது

ஆனால்
என்
ஞானத்தையும்
அஞ்ஞானத்தையும்
அறிய
என்னை தவிர
என்னை சுற்றி நிற்பவர்களுக்கு
தெரிவதே இல்லை.

வாழ்க்கை ஒரு போதி மரம்
என்று சொல்ல கேட்டிருக்கின்றேன்
கிளைகளும் இலைகளும்
விரிந்துக் கிடக்கும் வானத்தில்
வரைந்து நிற்கும் கோலமாய்
வழி நெடுக்க பாடம் போதிக்கிறது
அங்கு
வாழ்க்கையை இழந்த
க - போதிகளுக்கு
எதைச் சொல்லும்
இந்த போதிமரம்?
Post a Comment