February 18, 2011

மலேசியத் தமிழர்களின் இன்னல்கள்


காடுகளை களைந்தோம், காற்றாற்று வெள்ளத்தை கடந்தோம்.காடுகளில் கழனிகளை நட்டோம். நாடு வளம் பெற காடெங்கும் வீதிகள் அமைத்தோம். தண்டவாளங்களை போட்டோம். கப்பல்களில் பண்டங்களை இறக்கும் கூலி தொழிலாளியானோம். நமது முன்னோர்கள் சிந்திய வேர்வை துளிகள் உரமாகி நாடு சிறந்தது. அது ஒரு காலம்.

நமது தாத்தா பூட்டன்கள் பட்ட அவதிகள் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை. புலி சிங்கம் கரடிகளுக்கு பயந்து வாழ்ந்தார்கள்.பாம்புகளுக்கும் ஆணவ துரைமார்களுக்கு அஞ்சி வாழ்ந்தார்கள். நாம் ரப்பர் மரம் நட்டோம் அதிலே நமது உதிரத்தை உரிஞ்சி விட்டார்கள். நாம் செம்பனை மரம் நட்டோம், நமது கோவனத்தையும் உறுவிவிட்டார்கள். வேலைகள் வாங்கி நம்மை தோட்டத்திலே செக்கு மாடுகள் போல் நடத்தப்பட்டோம். அது ஒரு அடிமை வாழ்வு.

காலங்கள் உருண்டோடின. காடுகள் வளம் பெற்றன. நாடும் நலம் பெற்றன. ஆனால் தமிழர்களாகிய நாம் எதைதான் பெற்றோம்?.தென்றல் நம்மை தீண்டியது இல்லை. தீயைதான் நாம் அன்றாடும் மிதித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம் நம் வாழ்வில்.ஒரு கவிஞன் சொன்னது போல், அன்று மரக்கன்றுகளை நடுவதற்கு குனிந்த தமிழன் இன்னும் தலை நிமிர வில்லை. தலை எடுக்கவும் முடியவில்லை.குனிந்தது குனிந்ததுதான் இன்னும் நம்மை குட்டிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

சிறைகளில் நாம் இல்லைதான் ஆனால் சிந்தனை சிறைகள் நமக்கு குடைப் பிடிக்கின்றன.சிலரின் ஆணவச் சிறைகளில் நம் சிறைவைக்கப்படுகின்றோம். மூடச் சமுதாயம் என்னும் அமைப்பின் வழியிலும் நாம் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ளோம். நூறு பேரில் ஒருவர் சிறந்த அறிவாளியாகவும் பொருள் நிறைந்தவராகவும் இருக்கலாம்.ஆனால் சமுதாயத்தில் பெரும்வாரியானவர்கள் ஏழ்மை வாழ்க்கையும் அதைச் சார்ந்த சிந்தனையும் கொண்டவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.நாம் சுய சிந்தனை அற்றவர்களாகவும் மெத்தன போக்கும் கொண்டவர்களாக இருப்பதால் மற்றவர்கள் நம்மை மிதித்துக் கொண்டு அவர்கள் சுகமாக வாழ்கிறார்கள். இது சமுதாயத்தின் பலவீனம்.

அறிவு நம் இனத்திற்கு இல்லையா! என்று கேட்கத் தோன்றும். அறிவு இருக்கிறது, ஆனால் அறிவுக்கு விழி தரும் ஆத்மார்த்த ஒளியை உணர்வது குறைவுதான் என்றுதான் கூறவேண்டும். வேகம் இருக்கிறது, ஆனால் வீவேகம் குறைந்திருக்கிறது. கடும் உழைப்பு இருக்கிறது, ஆனால் உழைப்பின் பயனை அனுபவிக்கும் ஆற்றல் குறைந்திருக்கிறது. பவீனங்களை களைந்து பலத்தை பெருக்கினால் நமது சமுதாயம் சீர்ப்பெரும்.
அடிமை வாழ்வு நீங்கி சுகந்திர மலேசியாவில் நாம் சுகமாக வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கின்றோமா என்றால் பதில் நமக்கு சொல்லத் தெரியவில்லை. இன்னல்கள் நீங்கி இனிமை பொங்குபடி நாம் சுகந்திர வாழ்வு வாழ்கிறோமா என்றால் அதற்கும் விடையில்லை .

துங்கு ஒரு மிகச் சிறந்த அரசியல் அறிஞர்.அவர் அனைத்து இனத்தையும் இனைத்தார்,மதிப்பும் தந்தார்.ஆனால் அவருக்கு பிறகு வந்த தலைவர்கள் சிறிது சிறிதாக மாற்றுச் சட்டங்களை இயற்றி ஒரு சமுக கொடுமைகளை புரிந்தார்கள்.அதற்கு உச்சக் கட்டமாய் வந்து சேர்ந்தவர்தான் டாக்டார் மகாதீர் முகமாட். இந்திய ரத்தம் கலந்த இவர் ஒரேடியாக மலாய் மேலான்மையை கொண்டு வந்தார். அனைத்து துறைகளின் அவர்களின் பங்கு இருக்க வேண்டும் என்பதை சட்டங்களின் மூலமாக ஒருங்கினைத்துவிட்டார். சலுகைகள் எல்லாம் அரசியல் சாசனங்களாக மாறிவிட்டன.

நாடு எங்கும் பரவி இருந்த தமிழர் குடியிருப்புக்கள் நகர மேம்பாடு என்ற பெயரில் நீர்மூலமாக்கப்பட்டன. சிறுக சிறுக தமிழர் புறப்போக்கு வாசியாகிவிட்டனர். நாட்டு வளர்சியில் வழிவிடும் வகையில் அங்கிருந்தும் துரத்தி அடிக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் மலாய் கம்பங்கள் எடுக்கப்படுவதில்லை. அவர்களிடம் இவர்கள் நெருங்கவும் முடிவதில்லை. மலாய் கம்பங்கள் உடைக்கப்பட்டன என்ற சரித்திரம் இல்லை. உடைக்கவும் அவர்களால் முடியாது. மலாய் என்ற சொல் கடவுளின் சமமான உயரத்தில் வைக்கப்பட்டிருகிறது. தங்க மூக்கோணம் என்று சொல்லப்படுகின்ற வியபார இடத்தில் அமைந்துள்ள மலாய் கம்பம்மான கம்போங் பாருவை அவர்களால் அகற்ற முடியவில்லை ஏன்? இந்திய சீன நிலங்கள் அபகரிக்க முடிந்த அவர்களுக்கு எத்தனைக் கோடி மதிப்புள்ள மலாய் நிலங்களை மேம்பாட்டுக்கு ஏன் எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.மகாதீர் காலத்தில் உருவக்கிய வலைப்பின்னல்தான் மேம்பாட்டு பணி என்று கூறி தமிழர் இடங்களில் இருந்து அவர்களை ஒழித்து கட்டுவதுதான்.
ஒர் அரசாங்கம் ஒரே சட்டம் ஆனால் சட்ட அமுலாக்கம் மட்டும் இன ரீதியில் மாறுபடுகின்றன. மக்களை இனம் பிரித்து ஏற்ற தாழ்வுகளை மக்களின் மனதினிலே பதிக்கின்றனர்.

சமுகம், மொழி , பொருளாதார உரிமைகள் அனைவருக்கும் சரிசமமாக பகிர்ந்தளிக்க வேண்டும். அது சரிசமமாக கிடைத்தால் ஏன் கூக்குரல் எழப்போகிறது? வாழுவதற்கு வழியிருந்தால் அவர்அவர் வழியில் அவர்கள் வாழப்போகிறார்கள். எப்படி இனப்பிரச்சனைகள் எழும்?

உரிமைகளை பறிக்கும் போதுதான், மனிதன் கிளர்ந்து எழுகின்றான்.தனது உயிர் நாடியை நெறிக்கும் போதுதான் அவன் ஆவேசமாக முரண்டு பிடிக்கிறான்.
Post a Comment