October 19, 2010

சிந்தையில் பூத்த விந்தை மலர்


சிந்தையில் பூத்த விந்தை மலர்

அடைமழை விட்ட பிறகும் அடங்காத என் மனக்குரங்கு ஆசை என்னும் கள்ளைக் குடித்து வெறிப்பிடித்து ஆடுகிற நேரத்திலே வெறுமை என்னும் தேள் கொட்டி நான் படும் அல்லலுக்கு அதிமதுரத்தை தேடுகின்றேன்!. இறைவா!

கனவுகள் நிறைந்த எனது வாழ்க்கை கலைந்துவிட்டது. நினைவுகள் கூட எனக்கு நெருப்பாய் சுடுகிறது.. எண்ணங்களில் கூட வாழ்க்கை வண்ணங்கள் இல்லை. காவியத்தின் தலைவனாக என்னை நினைத்தேன் கனவில் கூட ஒரு காவியத்தை புணைந்ததில்லை. கவிதை கவிதை என்று நினைத்தேன் கவிதையில் பல மாறுதல்கள் வேறுப்பபட்ட நினைவுகள் நிறைந்திருக்கின்றன, என்பதை பிறகுதான் உணர்ந்தேன். ஒரு ஓடையில் எத்தனை வலைவுகள், நெலிவுகள், தடைகள் ஓடை ஓடும் பாதையில் எத்தனை ஏற்ற இறக்கங்கள், அதுதான் எனது வாழ்க்கையின் நாளங்களாகிவிட்டன. வேகத் தடைகள் நிறைந்த எனது வாழ்க்கை வேதனையை மிஞ்சிவிட்டது அதன் போதனைகள் ! .துறவிகள் போல் வாழ்ந்தாலும் துயர் சூழும் இவ்வுலக வாழ்வில் அப்பப்பா! இறைவனுக்குதான் வெளிச்சம்

வேதனை லயத்தில் சிக்கித் தவித்திடும் போது பலருடைய சாதனை எனது நினைவை விரலேன வருடிவிடுகின்றன. அதனால்தான் வேதனையிலும் சில சாதனை செய்து இந்த சோதனையை வெல்ல வேண்டும் என்று எண்ணுகின்றேன்.

“புரச்சிப்பூக்கள்” என்று என்னை வர்ணிக்க தோன்றுகிறது. ஆனால் “முயற்சி” என்னும் வித்து எனது கைகளில் சிக்கவில்லை. எங்கோ ஒரு நாள் ஏக்க பெருமூச்சு. தொலைந்து போன மவுணங்களுக்கு மத்தியில் வாழ்க்கை முகிழ்ந்து எழுந்த அதிசயம்தான் என்னவோ?
பேதை நான் ! கடலேன துன்பத்தில்லே, அலையேன துயரத்திலே சிக்கித் தவித்திடும் பொழுது நிலவேன என் நெஞ்சை தொடுகின்றன. நிலவெளியில் ஒளிக்கதிர்கள் நடைப்பாதையை தேடுகின்றன..அது கடல் அலையேன விரிந்து விரிந்து செல்கின்றன.

எனது நெஞ்சிலே சிக்கிய விடியலை நாளை வருகிறது கதிரவனின் விண்ணோளி என்று சொல்லாமல் எனது நெஞ்சை சுடுகின்றது. காலத்தின் கோலத்தால் கண்சிவந்திருக்கும் இந்த கவிஞனின் ஞாலத்தை. நாளை வரும் சூரியனின் காலைக் கதிர்கள், நாளும் உண்டு நம்பிக்கை நட்ச்சத்திரம். என்று பூபாளம் பாடி வரட்டும்.

இலச்சியத்தை ஒரு லச்சியமாய் எண்ணி, காலத்தை கதிரவனின் கால்சக்கரமாய் நினைத்து கருமத்தை கருத்தாய் முடித்திட வேண்டும்

இன்று என் நெஞ்சமென்னு கங்கையில் விட்ட கண்ணீர் துளிகள் , நாளை புன்னகை தவளும் நம்பிக்கையை பூக்களாய் கைகளில் ஏந்தி கவிதை பாடவேண்டும்.
வாழ்ந்திருக்கும் போதே மாய்ந்து போனவன் போன்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மனிதரில் மத்தியில் தெய்ந்து நோந்து போன மனிதர்கள் தான் அதிகம்.

வாழ்க்கை பாதை, கல்லும் முல்லும் நிறைந்த கரடும்முரடான காட்டுப் பாதை. அதை பஞ்சு மெத்தையாக்கிக் இனிமை கொள்வதற்கு கடினமான முயற்சி தேவை. எங்கோ முளைத்த விடிவெளி போல எனது வாழ்க்கை மிகவும் நீண்டு நெடிய பயணத்தை தொடங்கிவிட்டது.
பாலைவனத்திலே ஒரு சோலைவனம். கடும் குளிரிலே கதகதப்பான காற்று, புயலுக்கு பின் அமைதி என்பது போல் எனது வாழ்க்கை படகினை சிறு முயற்சி என்னும் துடுப்பினை கொண்டு துயரம் என்னும் இந்த கடலைக் கடக்க முயற்சிக்கின்றேன். இறைவா! துன்பம் நிறைந்த இவ் வாழ்க்கையை இன்பம் நிறைந்ததாக்கு! இறைவா !

கடலோரத்தில் கவிதை பாடித் திரியும் பாவலனுக்கு தென் பாண்டி முத்து கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும். உணர்ச்சிச்புர்வமாய் உள்ளத்தை ஆராய்ந்தால் அவனுடைய துள்ளும் உள்ளம் இன்பத்தை அள்ளும். அது போலதான் துன்பத்தில் முழ்கிக் கிடந்த எனக்கு இன்பத்தை தா! எனது நெஞ்சமெனும் பறவைக்கு வானத்திலே சிறகடிக்கும் வல்லமையை தா! வந்து இன்பத்தை தா!

கற்பனையில் கரைந்து போவது வாழ்க்கையா ? இல்லை கடந்து போன மேகங்கள் ஒன்றுக் கூடுவது வாழ்க்கையா? தொடும் வானத்திலே, நெடும் கோணத்திலே வரும் வானவில்லிலே நமக்கு தெரிந்தும் தெரிந்தும் தெரியாமல் மறைந்தும் சிரிக்கின்ற பேரழகு. மாலையும் இரவும் சந்திக்கும் வேளையிலே பிறந்து மயக்கும் ஒரு மாய அழகுத் தோற்றம் இந்த வாழ்க்கை.. அது யாருக்கு தெரிகிறது?

வாழ்க்கை அத்தியாத்தில் இது சிறு மணக்கும் மலர்வணம்தான். சோதனையிலும் வேதனையிலும் தென்றல் உருவில் வந்த நந்தவணம் காதல் என்னும் காவிய முள். எந்தன் நெஞ்சம் புண்ணாகிய போது கனவில் வந்த அந்த கந்தறுவ கன்னி எனது வாழ்க்கை பாதையில் தென்றலை உலாவா விட்டாள். ஏதோ தெரியவில்லை அந்த பாவையின் பார்வை எனது நெஞ்சிலே புயலாய் உருவெடுத்து சென்றது. சாதலை எண்ணி சறுக்கிடும் போது காதலாவது கத்திரிக்காயாவது?

எனக்குள் ஒரு தாக்கம் ஏற்றம் என்னும் ஒரு ஏக்கம். அழகு என்றால் என்ன? என்ற கேள்வி கனைகள் வெகு நாட்களாக என் மனதிலே முளைத்து எள்ளி நகையாடுகிறது. காதல் அழகாக இல்லை காதலி அழகா என்று? இல்லை மனிதர்கள் மன அழகை சொல்கிறார்களா என்று? இல்லை மாண்புடன் வாழும் அக அழகை சொல்கிறார்களா என்ன? சில சமயங்களில் இந்த வாழ்க்கை கூட நமக்கு கலைநயம் மிகு அழகான தொரு மாய தொகுப்பாக தான் தெரிகிறது.
காந்தி சொன்னது எவ்வளவு உண்மை , “உடல் என்பது ஆசையின் போன்றவற்றின் விளையாட்டு மைதானமாகவும் இருக்கலாம் அல்லது தன்னைத்தானே உணர்தல் திருக் கோவிலாகவும் இருக்கலாம்”, எவ்வளவு தத்துவவர்தமான வார்த்தைகள். காமத்தை கடந்தால் கடவுளைக் காணலாம்.

இதோ ! அழகை ஆராதிக்கும் ஆதவனின் கிரணங்கள் முகிழ்ந்திருக்கும் முல்லைக் கொடியில் முத்தமிடு வேளையிலே, நந்தவனம் எங்கும் படர்ந்திருக்கும் பனித்துளிகள் போல எனது மனக்கலக்கங்கள். வாழ்க்கையை புரட்டி போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. மனவளத்தை பெற்றால் மன கலக்கம் ஏன்?

எங்கோ பிறந்த புத்தன் போன பாதையில் இந்த பித்தனும் போக வேண்டுமா என்ன? ஆனால் தத்துவ நெறிகள் என் உள்ளத்திலே தள்ளாடுகிறது. நித்தம் நித்தம் வந்து எனது சிந்தனை பூக்களை மலர் மாலையாய் சூட்டுகிறது.

மனிதன் துன்பம் தராத இன்பத்தை நாடுகின்றான். உடலுக்கும் உயிருக்கும் நட்பு நீடித்தால் வாழ்க்கை என்கின்றோம் ,உடலுக்கும் உயிருக்கும் பிரிவு வந்தால் மரணம் என்கின்றோம். மரணத்தின் பிடியில் நாம்? மரணத்தை வெல்லும் திறன் நமக்கு இல்லையா? Can death be postponed?

சே.... சேச்சே.......... மனித மனம் அப்படிதான். மாண்புமிகு மனிதனாவதற்கு மகத்துவம் மிக்க மனம் தேவை. காலையில் பொழியும் பனித் துளிகள் போல அல்லாமல், காலை கதிரவனின் விழி துளிகள் போல உலகிலே விரஞ்சி நிற்க வேண்டும் நமது மனத்துளிகள். அகத்தினை ஆய்ந்து புறத்தினை தெளிந்து வாழ்க்கை உணர்ந்து வாழ்வதே வாழ்க்கை.

இந்த வாழ்க்கை, பூக்கள் நிறைந்த பாதை ! புதிய பயணம் ! முட்களே விலகுங்கள்!. நீங்கள் பயணப்படும் பாதையில் பாரி ஜாதங்கள் மலரட்டும்!.
Post a Comment