September 9, 2010

காதல்

ஒரு
மாலைப் பொழுதினிலே
அந்த அரண்மணை தோட்டத்தில்
தென்றலாய் வந்து நீ

என்
சுவாசக் காற்றாய்
என் இதயத்தில்
குடிப்புகுந்து
காற்றோடு காதலை
கரைந்தோடு நாதமாய்
என்
ஜீவனை
விழுங்கியது ஏன்?

என் இதயம்
என்ன
உனது பள்ளியறையா?
நீ பாசறையாய்
தங்கிச் செல்வதற்கு?

என் உணர்வுகள்
பேச முடிந்தால்
உனக்காக
ஒரு சொட்டு கண்ணீர் சிந்தும்.

என் காதல்
கண்ணிரில் நனைந்து
வெண்ணீராய்
உதிர்ந்த பின்
நினைவுகள் மட்டும்
எனக்கு
கல்லறையாக
முளைத்திருப்பது ஏன்?
Post a Comment