June 15, 2010

சோகம் எல்லோருக்கும் சொந்தம்.....ஆனால் நிரந்திரம் அன்று

“வானம் தலையில் மோதாது பூமி நகர்ந்து போகாது.
இடையில் இருக்கும் உந்தன் வாழ்கை தொலைந்து ஒன்றும் போகாது”

வாழ்க்கை தத்துவத்தை சொல்லும் ஒரு தன்முனைப்பான சினிமா பாடல் வரிகள். வாழ்க்கையில் எவ்வளவு சோகம் வந்தாலும் நாம் வாழும் இவ்வாழ்க்கையை தைரியமாக முன்னெடுக்கவேண்டும் என்பதை அழகாக சொல்லும் அற்புத வரிகள்.

சோகம் எல்லோருக்கும் சொந்தம். செல்வந்தனோ இல்லை ஏழையோ அதற்கு பாகுபாடு இல்லை. இளைஞனோ இல்லை முதிர்ந்தவனோ ,கவிஞனோ இல்லை கலைஞனோ யாராய் இருந்தாலும் அதன் பார்வை விழாமல் இருந்ததில்லை, சொர்கத்தில் கூட சோகம் குடி கொண்டிருக்கும், வாழ்க்கையை திளைத்தோறுக்கும், வாழ்க்கையை துறந்தவரையும் சோகம் சுடாமல் விட்டதில்லை. சோகம் என்னும் துன்பத்தை வருந்தி அழைப்பவர் யார்?

மேகம் சுமக்காத மழையா? சூரியன் சுட்டெரிக்காத பூமியா? இரவை பார்க்கத வானமா? சோகமான பலைவனத்தில் கூட பசும் சோலையும் உண்டு. சுடும் மணலும் உண்டு. வாழ்க்கை ஒரு போதனை என்று சொன்னால் வாசிப்பவர் யார் உண்டு? யோசிப்பவர் யாரோ?
உலகம் கொடியது என்பார்கள், கொடிய உலகிலே கூடுக்கட்டி வாழம் சோகத்தை சுமக்காத மனிதன் உண்டோ? ஆசைகள்தான் சோகத்தின் விளை நிலமோ? அதனால்தான் புத்தன் ஆசையை துற என்றான். ஆசையையை துறந்துவிட்டால் இன்பம் என்ன ஓடோடி வந்துவிடுமா இல்லை துன்பத்தின் நிழல் என்ன தொலைந்து விடுமா?

சோகம் கூட சுகமான ராகம்தான். அழகாக மீட்டத்தெரிந்தால் அது கூட அற்புடமாய் இசைப்பாடும். சுகமான சோகம் சுவையாகத்தான் தெரியும். சோகம் ஒரு உணர்வுதான்.அற்புதமான உயிர்க்கலை இறைவன் தந்த மெய்யுணர்வுதான்.

வானத்தில் இருந்து வந்தது அல்ல இந்த வாழ்க்கை. துன்ப கடலில் பிறந்து வளர்ந்து முட்டி மோதி எவ்வளவோ பேர் வாழ்ந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள்.சோகத்தில் துவண்டு போனால் நம் வாழ்க்கையில் துசிதான் மிஞ்சும். சோகமே வாழ்கையாய் போனால் துக்கம்தான் நம்மை வாட்டும் அழுது அழுது சோகத்தை தொலைத்தால் இதயம் இலகாகும் .கண்ணீர் மல்கி இறையை தொழுதால் கருனைக்கடலாகும். துன்பம் ஒரு படிப்பினை, சோகம் ஒரு வடிகால் .இன்பமும் துன்பமும் சமமாக நினைப்போருக்கு சோகம் ஒன்றும் துயரில்லை. சோகம் மனிதனின் அழகுனர்ச்சியையும் அன்புனர்சியையும் நிறைவுச்செய்யும் பேரியக்கம்தான்.

இருள்மிகுந்த வாழ்க்கையில் சோகமும் சோதனையும் வாழ்க்கையை தட்டி எழுப்பும் தீச்சுடர்தான். சோகத்தில் சிலர் சோர்ந்துவிடுகின்றனர். சிலர் பொங்கி எழுகின்றனர். சோகத்திலே பெரிய சோகம் என்பது இறப்புதான்.,இறப்பு என்னும் சோகம் இதயத்தை பிளக்கத்தான் செய்யும்.நாம் அன்பு செலுத்தும் ஒருவர் நம்மை விட்டு அகலும் போது துன்பம் என்னும் சோகம் நம்மை தாக்கும்.. பிரிவு என்னும் சோகத்தில். மாய்ந்து போன மானிடர் மீள்வது இல்லை இவ் வையகத்தில். ஆனால் பிறந்தவர் எல்லோரும் உலக பேரெட்டில் வரவு வைக்கப்படுவர் அல்லார்..ஒரு சிலருக்கு மட்டும் இவ்வுலகம் கடன் படுகிறதது.

அந்த வகையிலே நல்ல மனிதர் என்று போற்றப்பட்ட ஒருவரின் இழப்பு எங்கள் குடுப்பத்தில் பெரும் சோகத்தை ஏற்ப்படுத்திவிட்டது என்றால் மிகையல்ல நைனா என்று அன்புடன் அழைக்கும் என் சிற்றப்பா திரு ஏகாம்பரம் ஐயா அவர்கள் வயது 85 அவர்களின் மறைவு ஒரு பெரும் சோக நிகழ்வுதான்.சரித்திரம் ஒன்று சாய்ந்தது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். பாசம் கொண்ட அவர்களின் அன்பு மக்கட் செல்வங்களின் சோகம் ஒரு நல்ல தந்தையின் சிறப்பை இந்த உலகிற்கு பறைச்சாற்றும். அது மட்டும் அல்ல, நல்ல பண்புமிக்க மனிதர்களை இந்த உலகிற்கு ஈந்து உலக பேரேட்டில் வரவு வைக்கப்படும் அந்த நிறைவான மனிதரின் ஆத்மா சாந்தி அடைய எல்லாம் வல்ல இறையை இறைஞ்சுவோம்.
Post a Comment