May 2, 2010

தேடலில் விளைந்த தெய்வீகம்




கடல்நீரிலே ஒவியம் வரைந்தேன்
கடற்கரைமணலிலே கரைந்து போனது
கருமேகங்களுக்கிடையே கார்கூந்தலை பினைந்தேன்
கண்ணீர் மழைத்துளியில் களைந்து போனது

இரவுகளின் நிலவெளியில் இனிமை கண்டேண்
இளஞ்சுரியனின் வரவை கண்டு மறைந்து போனது
வானவில்லில் ஒவியங்கள் வரைந்தேன்
வர்ண துரிகையில் தொலைந்து போனது

காலமென்னும் காற்றிலெ தேடலை வைந்தேன்
கார்காலமாய் வாழ்க்கை கடந்து சென்றது
ஒலமிடும் நதியை போல நினைவுகள் ஒய்ந்து போனது
ஒவ்வொரு துளியும் கானலாய் அமிழ்ந்து போனது

மனம் என்னும் தீபத்தை கைகளில் ஏந்தினேன்
மனவளம் ஞானமாய் மின்னியது
எண்ணங்கள் எற்றிவிட வண்ணங்கள் வளர
என்னில் வளர்ந்த மலர்ச்செடியே வேதாத்திரியம்

வாழ்க்கை எது என்று புரிந்து போனது
வாழும் வழி புலர்ந்தது. அன்பும் மலர்ந்தது.
ஆசை தள்ர்ந்தது ஆனாவம் மறைந்தது.
அகிலத்தில் வேதாத்திரியம் உய்ந்தது.
Post a Comment