December 5, 2009

எங்கள் ஈழத்து உறவுகள்



விழி ஒரத்தில்
வழிந்தோடும் நினைவலைகள்
கால வெள்ளத்தில்
கரைந்து போன
மண் சட்டிகளாயின

சிறகு முளைத்த
என் மன எண்ணங்கள்
சிறக்கடிக்க மறுகின்றன.
வெறுமைகளை சுமக்கவும் மறுக்கின்றன

உணர்ச்சி பிம்மமாய்
என் நெஞ்சம்
ஓங்கார குகையின்
ஓசையின் வெளிபாடு
என் மன எரிமைலையாய்
கனந்துக் கொண்டிருக்கிறது

உணர்வுகளின் வீக்கத்தில்
என் நாடி நரம்புகள்
ஏனோ வீர்விட்டுக் கிடக்கிறது

மலுங்கி மக்கையாகி போன
எங்கள் உறவுகள்
பிண கட்டையாய்
நடைப் பயில்கின்றன

பிண வாடை
உடல் எங்கும் வீசுகின்றன
மனிதம் என்னும்
வார்த்தை மட்டும்
இங்கு
தொலைந்து போனது ஏன்?
Post a Comment