November 22, 2009

தாய்




தாய்

நினைவு
தெரிந்த நாள்
முதல்
உன் முகம் தான்
தெரிந்தது எனக்கு

இளமையில் இருந்து
எனது
பாதச் சுவட்டை
பின் தொடந்துக் கொண்டிருக்கிறாய்
எங்கே
நான் வாழ்கையில்
தொலைந்து விடுவேன் என்று....

இரவும் பகலும்
இமைக்காத
உன் இமைகள்
எனக்காக
கண்ணீர் துளிகளை
சிந்துகின்றன

இந்த
வாழ்கை பயணத்தில்
முட்ப் பூக்காளாய்
பூத்துக் கிடக்கிறது
உனது
காலடி சுவடு

ஒரு நாளாவது
உனக்காக அழுதிருக்கின்றாயா?
எங்கள் சுகம் தன்
பெரித்தென்று நினைத்த நீ
வேறு எதுவும் கேட்பது இல்லையே

தியாகத் தீ
என்பது தெரியும்
தீயில் துடிப்பது தான்
உந்தன் வாழ்க்கையா? தாயே!

எங்களை
வாரி அனைக்கும் பொழுது
இந்த வாழ்க்கை
முட்க்கள்
வருந்தம் தேய்ந்த
உன் முகத்தை
இரணப்படுத்தி விடுகின்றன.
Post a Comment