September 18, 2009

கடல் கண்ட தமிழ்


பழைய சிறுவர் கதைகளில் வருவது போன்று முன்பு ஒரு காலத்திலே என்று ஆரம்பிப்பது போன்று எனது பழைய நினைவு பொக்கிஷ்சத்தில் கிடைத்த ஒன்றை துசு தட்டி பார்த்த பொழுது இனிய நினைவுகள் ஒடி வந்து ஒட்டிக்கொண்டன।
இருபது அல்லது இருவத்திரண்டு வயது இருக்கும்।இப்பொழுது டெப் கல்லூரி என்று சொல்லப்படுகின்ற சிரம்பான் தொழில் நூட்ப கல்லூரியில் பயின்று கொண்டிருந்தேன்। எதோ அலுவல் காரணமாக கோலாலப்பூருக்கு வரவேண்டிய வேலை இருந்தது। அந்த சமயத்தில் எனது சிற்றன்னையின் மைந்தன் இரவி என்னிடம் இன்று ஒரு நிகழ்வு பாவலர் மன்றத்தில் கவிதை வகுப்பில் நாம் பங்கெடுப்போமா என்று என்னிடம் வினாவினர்.நானும் சரி என்று அவருடன் சென்று அந்த நிகழ்வில் கலந்துக் கொண்டேன்.
கவிதை வகுப்பில் கலந்து கொள்வது அதுதான் முதல் முறை। கவிஞர் தீப்பொறி பொன்னுச்சாமி பாவலர் மன்றத்தை வழி நடத்திக்கொண்டுருந்தார்। கனீர் என்ற குரல் கம்பிரமான உருவம்.முறுக்கு மீசை. அதுதான் நான் அவரை முதலும் இறுதியாகவும் பார்த்தது.அதன் பிறகு அப்படி ஒரு கவிதை வகுப்பில் கலந்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு வரவே இல்லை.
தமிழ் நேசன் ஒவியர்। ஒரு அழகிய பெண்,அருவியில் பக்கதில் நிற்பது போன்று ஒரு சித்திரத்தை வரைந்து அதற்கு ஒரு கவிதை இயற்ற சொன்னார்கள்।மொத்தம் இருவது வருகையாளார்கள் இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கின்றேன்। அவர் அவர் அவர்களின் கவிதையை சார்ப்பித்திருப்பார்கள்।என் பங்குக்கு ஒரு கவிதை வரைந்தேன்। இதோ என் கவிதை.......
இதழ் சிந்தும் இதயமே
இமயம் என்னும் வரமே
கடல் கொ(க)ண்ட தமிழ் போல
கனவுலகில் வாழ்கின்றேன்

நீ இல்லாமல் என்நினைவு இங்கில்லை
நினைவோ உன்னை மறப்பதற்கில்லை
கனவுலகில் வாழ்வதெல்லாம் - உன்னை
கவிதையில் வடிப்பதற்கு தான
கவிஞர் தீப்பொறி பொன்னுச்சாமி யாரப்பா? இந்த கவிஞன் என்று என்னுடைய கவிதையை பார்த்து।அருமையாக இருகிறது।என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள்,ஆ॥ஆ॥ கடல் கொண்ட தமிழ் என்றால் இப்பொழுது தமிழ் எங்கே இருக்கிறது என்று வினா எழுப்பினார்? கொண்ட என்பதை விட கடல் பல கண்ட தமிழ் என்றால் மிகவும் சிறப்பாக இருக்கும் என்று திருத்தி தந்தார் என் கவிதை வரிகளை।கவிதை நயம் உண்டு,ஆனால் கருத்துப் பிழை என்று உரைத்தார்கள்,தமிழ் எவ்வளவு அழமான மொழி என்பது அப்பொழுது தான் விளங்கியது.தமிழின் இனிமை அதன் தென்மையில் மட்டுமா இருக்கிறது?அதன் எழுத்திலும் அல்லவ இருக்கிறது .ஒரு எழுத்து மாற்றம் அடைந்தவுடன் அதன் பொருளும் அல்லவ மாறுகிறது.தமிழ் புலமை என்பது சாதரணமாகவ வரும்? கற்றால் தானே படியும். அந்த தமிழ் மலையை நினைத்து இன்று பெருமிதம் கொள்கின்றேன்.எனக்கு தமிழில் இன்னும் அடைவு நிலை பெறவில்லையே என்ற மிக பெரிய வருத்தம்.தமிழின் சிறப்பை கூறுவதற்கு கூட தகுதி இல்லாத சிறியோன் என்ற இழி நிலை அல்லவா அடைந்து விட்டேன்.

ஒன்றை உங்களிடம் கூற மறந்து விட்டேன்।எனது நினைவு பொக்கிஷ்சம் நான் வரைந்த ஓவியம்.20 வருடங்களுக்கு முன். அசல் எதோ ஒரு மாத இதழில் இருந்து எடுத்து நான் சோம்பி திரிந்த காலத்தில் வரைந்த ஓவியம்.கால ஓட்டதில் கரைந்து போன காவியம்.


அன்புடன்
கி।மனோக்கரன்
Post a Comment